Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

Ο Έλληνας πατέρας του γκράφιτι...(υπογράφοντας ως ΤΑΚΙ 183 στη Ν.Υόρκη του ΄70)

Μέτριος στο ύψος με γυαλιά και ψαρά μαλλιά, όταν μπήκε στην αίθουσα δεν τράβηξε την προσοχή. Με βερμούδα, σανδάλι και μακό μπλουζάκι μάλλον έμοιαζε να έχει πάει σε μπάρμπεκιου παρά σε παρουσίαση βιβλίου. Κι αν σχηματίσει κάποιος στο μυαλό του την εικόνα - μια αίθουσα γεμάτη κυρίως
πιτσιρικάδες-λάτρεις του γκραφίτι - ο εν λόγω κύριος στα 57 του θα μπορούσε να είναι ο μπαμπάς κάποιου εξ αυτών.

Εως τη στιγμή που πήρε έναν μαρκαδόρο στα χέρια του. Κι άρχισε να υπογράφει το βιβλίο που παρουσιαζόταν - «The history of american graffiti» (Η ιστορία του αμερικανικού γκραφίτι) - ως TAKI 183. Για τους αμύητους η συγκεκριμένη υπογραφή μπορεί να μη λέει τίποτα. Για τους μυημένους όμως η έκπληξη ήταν τεράστια καθώς είχαν μπροστά τους έναν θρύλο της τέχνης του δρόμου, ο οποίος θεωρείται ο πατέρας του σύγχρονου γκραφίτι, τον Δημήτριο, που με μόνο όπλο του τον μαρκαδόρο του είχε καταφέρει να γραφτεί για εκείνον ολόκληρο άρθρο στους «New York Times» το 1971.

Ο Δημήτριος είναι Ελληνας. Σήμερα διατηρεί συνεργείο αυτοκινήτων, είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Το επίθετό του δεν το αποκαλύπτει. Πριν από τέσσερις δεκαετίες όμως ήταν ένας νέος που ζούσε στο Washington Heights, βόρεια του Χάρλεμ, σε μια γειτονιά με πολλούς έλληνες μετανάστες και εξίσου πολλές συμμορίες. Ο Δημήτριος μαθαίνει πως 20 τετράγωνα πιο πάνω από το σπίτι του ένας συνομίληκός του υπογράφει στους τοίχους ως JULIO 204 και το βρίσκει ενδιαφέρον.

Παίρνει έναν μαρκαδόρο και αρχίζει να υπογράφει παντού ως ΤAKI 183. Τάκης είναι το υποκοριστικό του και 183η είναι η οδός στην οποία μένει. Η υπογραφή του αρχίζει να εξαπλώνεται ως επιδημία. Την αφήνει πάνω σε τρένα, στύλους, τοίχους, αυτοκίνητα... Γίνεται θρύλος για τη Νέα Υόρκη.
Οι συνομίληκοί του θέλουν να τον μιμηθούν. Οι συμμορίες τον σέβονται. Ο εμπνευστής του Julio δεν καταφέρνει να βγει από τα όρια της γειτονιάς του. Ο Δημήτριος πάλι κυκλοφορεί σε ολόκληρη τη Νέα Υόρκη και όπου βρίσκει ελεύθερο χώρο αφήνει τη σφραγίδα του.

Το 1971 οι «New York Times» τού αφιερώνουν ένα εκτενές άρθρο. Είναι μόλις 17 ετών. «Δεν αισθάνομαι σπουδαίος», δηλώνει. «Οι άλλοι με κάνουν σαν να είναι κάποιος. Ξέρουν ότι έκανα την αρχή», έλεγε χωρίς να αισθάνεται ενοχές που εκείνη την εποχή χρειάστηκε να διατεθούν 300.000 δολάρια και 80.000 εργατοώρες για να σβηστούν τα ίχνη του - κι άλλων γκραφιτάδων - από τους σταθμούς του Μετρό.

«Δεν θα συνταξιοδοτηθώ ποτέ», έλεγε τότε κρατώντας τον μαρκαδόρο στο χέρι. Δεν κράτησε τον λόγο του. Παντρεύτηκε, νοικοκυρεύτηκε, άφησε πίσω του το παρελθόν. Και δεν θα το ξέθαβε ίσως αν ο ειδικός στην ιστορία του γκραφίτι, γκραφιτάς κι ο ίδιος, Ρότζερ Γκάσμαν δεν τον εντόπιζε, δεν του ζητούσε να προλογίσει το βιβλίο, το οποίο παρουσιάστηκε προ ημερών και συνυπογράφει με τον Κάλεμπ Νίλον, και δεν τον έπειθε να δημιουργήσει μια ιστοσελίδα με την ιστορία του μέσω της οποίας πουλά πολλαπλά των έργων του σε περιορισμένο αριθμό προς 75 δολάρια.
«Το έκανα επειδή δεν είχα τι άλλο να κάνω και μου ήταν εύκολο. Απλώς σκότωνα τον χρόνο μου», λέει σήμερα.

Δείτε τη έγραφε η New York Times στις 21 Ιουλίου 1971...

tanea.gr
Δες και αυτό...

Βιομηχανικό παιδί...

Βιομηχανικό παιδί...
Νομίζω είμαι βιομηχανικό παιδί εγκλωβισμένο σε κήπους με ξεριζωμένους λωτούς, αγριολεμονιές και τριαντάφυλλα που αρνούνται να μεγαλώσουν. Υπάρχουν τέτοια, τριαντάφυλλα νάνοι.

Nueva Cosmo

Nueva Cosmo
Δεν είχες αλλάξει. Είχες απλά πάει σε άλλο τόπο. Σαν να αγνοούσες γύρω σου το ρουν της πόλης, τη φασαρία, εσύ ο πάντα άνθρωπος της εξοχής, που δεν την άντεχες καν, ούτε για μια ζωή, ούτε για μια στιγμή. Και κάπνιζες

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κανονικότητα και το παράλογο του κόσμου, πολύ λεπτή και άκρως επικίνδυνη, να την δεις, να την κατανοήσεις και τελικά να την περάσεις χωρίς να σε καταπιεί στο χάος της.

Μικρή ιστορία Κυριακής

Μικρή ιστορία Κυριακής
Τα πιο ωραία μπαρ του κόσμου, είναι αυτά που δεν πήγα ακόμη. Δεν ξέρω πόση νεότητα πρέπει να ξοδευτεί ακόμη σε ωραίες, ξύλινες, στοργικές μπάρες, με λευκά ποτά και μαύρες μπύρες από την Ιρλανδία,

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού, ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club

"Μην προσπαθείς"

"Μην προσπαθείς"
Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1994 από Λευχαιμία στην Αμερική, μια χώρα που ποτέ δεν αγάπησε, γιατί και αυτή ποτέ δεν τον αγάπησε.

Ο γιος των Κράμερ

Ο γιος των Κράμερ
Οι απορίες μου εξαντλούνται σε χαζά ερωτήματα, πχ. τι απέγινε το πιτσιρίκι που έπαιζε στο Κράμερ εναντίον Κράμερ, γιατί ήταν όμορφο και με κάνει να αναρωτιέμαι.

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)
Η διαλεκτική του Χέγκελ, που τόσο τον γοήτευσε στα νεανικά του χρόνια, στάθηκε η αφορμή για την ιστορικά διαρκώς αναθεωρήσιμη φιλοσοφία του, αυτός ο οποίος πρώτος απέρριψε

Το καλύτερο app που βρήκα

Το καλύτερο app που βρήκα
Το καλύτερο μακράν I-phone app, που έχω ανακαλύψει είναι το Urban Dictionary γιατί εκτός από το ότι είναι πολύ αστείο και με μοναδικούς ορισμούς, μαθαίνεις απίστευτη slag

What Art Would You Like To See Before You Die?

What Art Would You Like To See Before You Die?
Μπορεί η τελευταία επιθυμία να είναι και η σημαντικότερη στην ζωή ενός ανθρώπου, αν και προσωπικά πιστεύω ότι η επιθυμία που εκπληρώνεται πριν το τέλος, είναι η λιγότερο ικανή να προσφέρει ευτυχία.

Casablanca...

Casablanca...
Έβαλα ταινία. Καζαμπλάνκα. Μυθική με ατελείωτους σακατεμένους έρωτες. Θα την κοίταζα αλλά χθες, ήταν μια μεγάλη νύχτα που άκουσα πολλά πουλιά. Κάποτε ξύπναγα χαράματα
Από το Blogger.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget