Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

Big Fish (η παράξενη γιορτή στην κηδεία του Λεωνίδα Κύρκου)

Καθώς παρακολουθούσα την πολτική κηδεία του Λεωνίδα Κύρκου, την προσοχή μου τράβηξαν μερικά γεγονότα που πραγματικά έκαναν αυτή την τελετή ξεχωριστή. Δεν γνώριζα τον Λ.Κύρκο, πέρα από τότε που τον έβλεπα στην τηλεόραση και αναρωτιόμουν (όπως και τώρα), γιατί η αριστερά στην Ελλάδα, ήταν πάντα χωρισμένη σε δύο-και βάλε-στρατόπεδα...

Μου άρεσε πολύ που άκουσα, μετά από χρόνια το "Δρόμοι παλιοί", σε ποίηση του Μανόλη Αναγνωστάκη και την "Ωδή στη χαρά", που μάλλον θα έπρεπε να ακούμε όλοι λίγο συχνότερα, σε αυτούς τους κακούς καιρούς...Μου άρεσε που ο Κύρκος είχε κάνει...τα κουμάντα του. Είχε εκφράσει την επιθυμία, να μην εκφωνηθούν επικήδειοι, παρά μονάχα ένας, από τον σύντροφό του Φώτη Κουβέλη.

Σκέφτηκα τότε, πως πρέπει να είσαι πολύ ολοκληρωμένος μάλλον, για να έχεις καταστρώσει το σχέδιο της κηδείας σου. Να μη φοβάσαι το θάνατο, να μην είσαι ανθρωπάκι.
Μιλώντας για ανθρωπάκια, σκέφτηκα την απουσία των ανθρώπων του ΚΚΕ. Διάβασα χθες, πως ο Ριζοσπάστης, έκανε μια πολύ μικρή αναφορά στον θάνατο του Κύρκου. Δεν γνωρίζω ακριβώς γιατί το ΚΚΕ μισεί όποιον δεν είναι ΚΚΕ. Δεν το κατάλαβα και ποτέ. Αλλά νομίζω πως σε αυτή την κηδεία, που κατά έναν περίεργο τρόπο μου θύμισε γιορτή και όχι θάνατο, η Λιάνα Κανέλλη που εκτιμώ πολύ, θα μπορούσε να πάει.

Μετά, είδα την εικόνα του Γρηγόρη Ψαριανού, που είναι ό,τι καλύτερο είχε το ελληνικό ραδιόφωνο τα προηγούμενα χρόνια, να κλαίει μπροστά στην κάμερα. Ο Γρηγόρης, είναι αγωνιστής, όχι πολιτικά-δεν τον έχω παρακολουθήσει-αλλά δημοσιογραφικά είναι. Όποιος τον άκουγε στον κλικ και στον best, το ξέρει. Με συγκίνησε η συγκίνησή του.

Ο ΓΑΠ, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, έφτασε σχεδόν τελευταίος. Φοβήθηκε μάλλον το γιουχάρισμα και προτίμησε μια διακριτική παρουσία, χωρίς δηλώσεις. Σε αυτήν την κηδεία που ήταν σαν γιορτή, είδα και την Μαριάννα Βαρδινογιάννη με τον σύζυγό της. Ευθυτενής, ντυμένη στα μαύρα, δεν ξέρω αν έκανε πολιτική ή δημόσιες σχέσεις, αδιαφορώ αν γνώριζε τον εκλιπόντα, αν τον θαύμαζε, αν είχαν σχέσεις...Έλειπε η Παπαρήγα και πήγε η Μαριάννα. Ήταν ειρωνικό, στην κηδεία ενός κομμουνιστή, να λείπει η πρώτη κομουνίστρια της χώρας και αντ'αυτής, να βλέπω τον καπιταλισμό ενσαρκωμένο από την κ. Βαρδινογιάννη...

Αντί για χρήματα για στεφάνια και τέτοιες σαχλαμάρες, η οικογένεια ζήτησε να διατεθούν χρήματα στο "Χαμόγελο του παιδιού" και τη "Διεθνή Αμνηστία". Ο Κύρκος θα ήξερε προφανώς, πως η ζωή είναι πιο σημαντική από τον θάνατο και τα στεφάνια και έκανε το σωστό. Σίγουρα θα το είχε σκεφτεί και αυτό.

Νομίζω, πέρα από την ανθρώπινη συγκίνηση που υπάρχει σε τέτοιες περιπτώσεις, αυτή η κηδεία δεν είχε την αύρα των περισσοτέρων κηδειών. Το ετερόκλητο πλήθος που είδα εκεί, από τον Γλέζο μέχρι τον Μητσοτάκη, μου θύμισε την κηδεία του ήρωα του Big Fish, που απίστευτοι τύποι, διαφορετικοί μεταξύ τους, μαζεύονται να χαιρετήσουν έναν παλιόφιλο. Καλό ταξίδι. 
Δες και αυτό...

Βιομηχανικό παιδί...

Βιομηχανικό παιδί...
Νομίζω είμαι βιομηχανικό παιδί εγκλωβισμένο σε κήπους με ξεριζωμένους λωτούς, αγριολεμονιές και τριαντάφυλλα που αρνούνται να μεγαλώσουν. Υπάρχουν τέτοια, τριαντάφυλλα νάνοι.

Nueva Cosmo

Nueva Cosmo
Δεν είχες αλλάξει. Είχες απλά πάει σε άλλο τόπο. Σαν να αγνοούσες γύρω σου το ρουν της πόλης, τη φασαρία, εσύ ο πάντα άνθρωπος της εξοχής, που δεν την άντεχες καν, ούτε για μια ζωή, ούτε για μια στιγμή. Και κάπνιζες

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κανονικότητα και το παράλογο του κόσμου, πολύ λεπτή και άκρως επικίνδυνη, να την δεις, να την κατανοήσεις και τελικά να την περάσεις χωρίς να σε καταπιεί στο χάος της.

Μικρή ιστορία Κυριακής

Μικρή ιστορία Κυριακής
Τα πιο ωραία μπαρ του κόσμου, είναι αυτά που δεν πήγα ακόμη. Δεν ξέρω πόση νεότητα πρέπει να ξοδευτεί ακόμη σε ωραίες, ξύλινες, στοργικές μπάρες, με λευκά ποτά και μαύρες μπύρες από την Ιρλανδία,

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού, ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club

"Μην προσπαθείς"

"Μην προσπαθείς"
Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1994 από Λευχαιμία στην Αμερική, μια χώρα που ποτέ δεν αγάπησε, γιατί και αυτή ποτέ δεν τον αγάπησε.

Ο γιος των Κράμερ

Ο γιος των Κράμερ
Οι απορίες μου εξαντλούνται σε χαζά ερωτήματα, πχ. τι απέγινε το πιτσιρίκι που έπαιζε στο Κράμερ εναντίον Κράμερ, γιατί ήταν όμορφο και με κάνει να αναρωτιέμαι.

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)
Η διαλεκτική του Χέγκελ, που τόσο τον γοήτευσε στα νεανικά του χρόνια, στάθηκε η αφορμή για την ιστορικά διαρκώς αναθεωρήσιμη φιλοσοφία του, αυτός ο οποίος πρώτος απέρριψε

Το καλύτερο app που βρήκα

Το καλύτερο app που βρήκα
Το καλύτερο μακράν I-phone app, που έχω ανακαλύψει είναι το Urban Dictionary γιατί εκτός από το ότι είναι πολύ αστείο και με μοναδικούς ορισμούς, μαθαίνεις απίστευτη slag

What Art Would You Like To See Before You Die?

What Art Would You Like To See Before You Die?
Μπορεί η τελευταία επιθυμία να είναι και η σημαντικότερη στην ζωή ενός ανθρώπου, αν και προσωπικά πιστεύω ότι η επιθυμία που εκπληρώνεται πριν το τέλος, είναι η λιγότερο ικανή να προσφέρει ευτυχία.

Casablanca...

Casablanca...
Έβαλα ταινία. Καζαμπλάνκα. Μυθική με ατελείωτους σακατεμένους έρωτες. Θα την κοίταζα αλλά χθες, ήταν μια μεγάλη νύχτα που άκουσα πολλά πουλιά. Κάποτε ξύπναγα χαράματα
Από το Blogger.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget