Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Αλοίμονο σ'αυτούς που δεν ξενύχτησαν...


Κύριε Μητροπάνο, μπορείτε να μου μιλήσετε γενικά, για διάφορα πράγματα, σας παρακαλώ;
Κοιμάμαι αργά το βράδυ εδώ και 45 χρόνια. Γεννήθηκα στα Τρίκαλα Θεσσαλίας το ’48. Έζησα εκεί μέχρι τα 16. Στα 17 έμαθα ότι ο πατέρας μου ζει -τσαντίστηκα λίγο γιατί θα έκανα κανονική θητεία στον στρατό- και στα 28 τον είδα για πρώτη φορά.
Εμφανισιακά μοιάζαμε πολύ. Έφυγα απ’ τα Τρίκαλα γιατί υπήρχαν προβλήματα εκεί. Πολιτικά προβλήματα. Μ’ έδιωχναν απ’ το σχολείο και τέτοια. Μετά, ήρθα στην Αθήνα κι έμεινα με τον αδερφό της μάνας μου. Αυτός ήτανε για μένα ο πατέρας μου. Δεν είχα παρέες και δεν είχα φίλους. Ήταν κάπως περίεργα. Όταν ξεκίνησε το σχολειό, αναγκάστηκα να πλακωθώ με δυο-τρεις για να σταματήσουν τα πειράγματα. Σ’ ένα δοκιμαστικό στην Columbia με άκουσε ο Ζαμπέτας και με πήρε μαζί του να τραγουδάω, αλλά μέχρι τις 11, γιατί έπρεπε μετά να κοιμηθώ. Στο πάλκο μού είχανε δώσει και κρατούσα μια κιθάρα, ενώ δεν ήξερα. Ο Ζαμπέτας ήταν -δεν ξέρω ακριβώς πώς να το πω- (παύση) μικρό παιδί. Σαν ένα μικρό παιδάκι. Όταν τελείωσα το σχολείο, έψαχνε τραγουδιστή ο Μίκης για κάποιες συναυλίες και μου είπανε από το κόμμα «θα πας εκεί». Πήγα. Το μόνο που δεν ήθελα ήταν να γίνω τραγουδιστής. Το ‘67 κατάλαβα ότι θα γίνω. Το ’71 πήγα φαντάρος. Μέχρι τότε είχα αναβολή γιατί είχα γραφτεί σε μια σχολή για οπερατέρ. Μέναμε στην Αχαρνών, στο νούμερο 238. Αυτό είναι κοντά στον Άγιο Νικόλαο. Μετά από δύο χρόνια ήρθανε στην Αθήνα η μάνα μου κι η αδερφή μου και μέναμε όλοι μαζί. Έφυγα απ’ το σπίτι όταν παντρεύτηκα για πρώτη φορά. Ήμουν σχεδόν τριάντα. Δεν μ’ ενδιέφερε να μείνω μόνος μου και δεν ήθελα κιόλας. Για πρώτη φορά έμεινα μόνος μου όταν χώρισα. Σαράντα χρόνων ή κάπου εκεί. Τότε ήταν η χειρότερη περίοδος, δυο φριχτά χρόνια. Για πρώτη φορά σ’ ένα άδειο σπίτι 200 τετραγωνικά, η δουλειά δεν πήγαινε καλά, εγώ δεν ήμουνα καλά, τίποτα, τίποτα. Δεν είχα συνηθίσει καθόλου τη μοναξιά και νομίζω πως ακόμα δεν την έχω συνηθίσει. Θέλω ανθρώπους. Ο καλύτερός μου φίλος είναι ο Βασίλης. Είναι φίλος μου απ’ το δημοτικό. Δεν έχουμε μαλώσει ποτέ. Διαφέρουμε και στα ποδοσφαιρικά και στα πολιτικά, αλλά δεν έχουμε καταφέρει να τσακωθούμε. Μιλάμε κάθε μέρα στο τηλέφωνο. Επίσης, φίλος μου είναι ο Δημήτρης, που είναι ηχολήπτης. Αυτοί οι δυο ξέρουν τα πάντα για μένα. Δεν εκνευρίζομαι εύκολα. Το ξέσπασμά μου είναι περίπου μια φορά στα τρία χρόνια και τότε ό,τι είναι να εξαφανιστεί από δίπλα μου εξαφανίζεται. Θα βάλω τις φωνές μόνο όταν αξίζει να τις βάλω, μόνο όταν νιώθω ότι κάτι μπορεί ν’ αλλάξει. Αλλιώς, δεν έχει νόημα. Κάνω πολλά λάθη. Όμως, νιώθω καλά, γιατί όταν ήμουν νεότερος, έκανα περισσότερα. Πάντα (παύση)… ήμουν λίγο απόμακρος. Πάνω στην πίστα και κάτω από την πίστα. Δεν γίνεται να κάνεις παρέα με κάποιον επειδή έρχεται κάθε βράδυ και χαλάει λεφτά στο μαγαζί που τραγουδάς, να μιλάς με ανθρώπους που δεν σε αφορούν. Με τίποτα. Μ’ αρέσει να μιλώ με τα παιδιά μου. Κάθε μεσημέρι, όταν έρχονται από το σχολειό και τρώμε όλοι μαζί. Για τα πάντα: για χαζομάρες, για τα πιο σοβαρά πράγματα του κόσμου. Η μεγάλη τώρα ανακάλυψε το λούμπεν. Ταυτόχρονα έχει τον Ντίλαν της. Η μικρή είναι του μέταλ. Μια χαρά. Εγώ μόνο τις φωνές της όπερας δεν μπορώ ν’ ακούσω. Ενώ τη μουσική μπορώ να την καταλάβω, οι φωνές τους δεν με ακουμπάνε. Μόνο αυτό. Με όλα τα άλλα είμαι ok. Υπάρχουν κάποια τραγούδια που λατρεύω. Περά από ώρες, περά από διάθεση. Η «Δραπετσώνα», ας πούμε. Το «Θα πιω απόψε το φεγγάρι», ας πούμε. Τα λαϊκά μ’ αρέσει να τ’ ακούω ζωντανά. Όχι στο σπίτι. Παλιά άκουγα πολύ τζαζ. Άκουγα μπλουζ. Μου άρεσε ο Nιλ Ντάιαμοντ. Ο Nατ Κινγκ Κόουλ. Ο Ρέι Τσαρλς. Κάποια χρόνια αρκετά ο Μπρους Σπρίνγκστιν. Οι πρώτοι του δίσκοι. Όταν όμως έφυγα από τα Τρίκαλα, πηγαίνοντας στον σταθμό του τρένου για να έρθω στην Αθήνα, τραγούδαγα από μέσα μου Καζαντζίδη. Υπήρχε ένα δισκάδικο στο Παλιό Φάληρο, όπου πήγαινα συχνά. Είχα μια δισκοθήκη καλή. Μετά, όμως, άρχισαν να μεγαλώνουν τα ξαδερφάκια και τ’ ανιψάκια μου και άρχισε να μικραίνει η δισκοθήκη. Οι δικοί μου δίσκοι πάντα ήθελα να έχουν μόνο έναν σύνθετη. Να υπάρχει μια ιστορία. Σιχαίνομαι το στούντιο, δεν μ’ αρέσει καθόλου αυτή η διαδικασία. Λες και ο σκοπός είναι να μην κάνει κάποιος λάθος μια νότα. Δεν το καταλαβαίνω. Με τον Κραουνάκη στο στούντιο γέλασα. Με τον Κραουνάκη στο στούντιο πέρασα φανταστικά. Λάθος όταν τραγουδάς είναι να μη νιώθεις, όχι να μην είναι σωστή μια νότα. Το ένα διορθώνεται, το άλλο όχι. Εγώ έχω μάθει να τραγουδώ άναρχα, δηλαδή μ’ αρέσει να τραγουδώ έτσι. Θα ήθελα παρά πολύ να κάνω μια ηχογράφηση με λάθη. Όπως παίζουμε ζωντανά κάθε βράδυ. Το βράδυ δεν μ’ ενοχλεί όταν χορεύουν*. Μ’ ενοχλεί όταν νομίζουν πως χορεύουν. Έχει τύχει πολλές φορές να τσαντιστώ. Δεν έχει τύχει ποτέ να φοβηθώ. Δεν έχω κανέναν λόγο να φοβάμαι. Είμαι μεγαλωμένος στα μπουζούκια και μ’ αρέσουν. Πολύ. Αυτό που λένε «σκυλάδικα» εμένα μ’ αρέσει παρά πολύ. Παλιοί τραγουδιστές, μικρές ορχήστρες, πέντε μουσικοί, έξω απ’ την Αθήνα, μέσα στην Αθήνα, γύρναγα στο σπίτι 10 το πρωί. Τώρα δεν ξέρω τι είναι αυτό που μ’ ευχαριστεί. Πολλά. Εγώ, η Βένια και τα παιδιά τα καλοκαίρια τα περνάμε στον Μαραθώνα με τον παππού και τη γιαγιά, επειδή υπάρχει ένα μικρό σπίτι εκεί. Δεν είμαι από αυτούς που θέλουν να πάνε στα νησιά, ν’ ανακαλύψουν παραλίες και να γνωρίσουν μέρη.

Κύριε Μητροπάνο, ποιο τραγούδι είπατε από μέσα σας πηγαίνοντας στον σταθμό;
Αυτό που λέει «Είναι βαρύς καημός ο χωρισμός στον κόσμο αυτό τον άπονο, στα ξένα, δεν μπορώ, για να χαρώ το λέω με παράπονο, θέλω στο σπίτι μου στη μάνα μου να πάω και στο κορίτσι μου που χρόνια λαχταράω».

(Ο Δημήτρης Μητροπάνος είναι ο πιο δυνατός άνθρωπος του κόσμου. Το μικρόφωνό του ζυγίζει περίπου 100 κιλά και είναι φτιαγμένο στο Παρίσι από χρυσό, χαλίκια και ξύλο. Πρόσφατα άλλαξε μάρκα τσιγάρων. Τα μαλλιά του έχουν χρώμα γκρι πολύ έντονο. Οι παλάμες των χεριών του είναι κόκκινες από τα πέταλα των λουλουδιών. Περπατάει ίσια. Μένει στο Παλαιό Ψυχικό, άλλα κάθε βράδυ κοιμάται σ’ ένα μέρος, το ίδιο πάντα, κοντά στη Βενετία.)

Ο ήρεμος κύριος Δημήτρης Μητροπάνος μιλά στον Ευθύμη Φιλίππου, στο http://www.lifo.gr/mag/columns/4082
Δες και αυτό...

Βιομηχανικό παιδί...

Βιομηχανικό παιδί...
Νομίζω είμαι βιομηχανικό παιδί εγκλωβισμένο σε κήπους με ξεριζωμένους λωτούς, αγριολεμονιές και τριαντάφυλλα που αρνούνται να μεγαλώσουν. Υπάρχουν τέτοια, τριαντάφυλλα νάνοι.

Nueva Cosmo

Nueva Cosmo
Δεν είχες αλλάξει. Είχες απλά πάει σε άλλο τόπο. Σαν να αγνοούσες γύρω σου το ρουν της πόλης, τη φασαρία, εσύ ο πάντα άνθρωπος της εξοχής, που δεν την άντεχες καν, ούτε για μια ζωή, ούτε για μια στιγμή. Και κάπνιζες

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κανονικότητα και το παράλογο του κόσμου, πολύ λεπτή και άκρως επικίνδυνη, να την δεις, να την κατανοήσεις και τελικά να την περάσεις χωρίς να σε καταπιεί στο χάος της.

Μικρή ιστορία Κυριακής

Μικρή ιστορία Κυριακής
Τα πιο ωραία μπαρ του κόσμου, είναι αυτά που δεν πήγα ακόμη. Δεν ξέρω πόση νεότητα πρέπει να ξοδευτεί ακόμη σε ωραίες, ξύλινες, στοργικές μπάρες, με λευκά ποτά και μαύρες μπύρες από την Ιρλανδία,

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού, ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club

"Μην προσπαθείς"

"Μην προσπαθείς"
Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1994 από Λευχαιμία στην Αμερική, μια χώρα που ποτέ δεν αγάπησε, γιατί και αυτή ποτέ δεν τον αγάπησε.

Ο γιος των Κράμερ

Ο γιος των Κράμερ
Οι απορίες μου εξαντλούνται σε χαζά ερωτήματα, πχ. τι απέγινε το πιτσιρίκι που έπαιζε στο Κράμερ εναντίον Κράμερ, γιατί ήταν όμορφο και με κάνει να αναρωτιέμαι.

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)
Η διαλεκτική του Χέγκελ, που τόσο τον γοήτευσε στα νεανικά του χρόνια, στάθηκε η αφορμή για την ιστορικά διαρκώς αναθεωρήσιμη φιλοσοφία του, αυτός ο οποίος πρώτος απέρριψε

Το καλύτερο app που βρήκα

Το καλύτερο app που βρήκα
Το καλύτερο μακράν I-phone app, που έχω ανακαλύψει είναι το Urban Dictionary γιατί εκτός από το ότι είναι πολύ αστείο και με μοναδικούς ορισμούς, μαθαίνεις απίστευτη slag

What Art Would You Like To See Before You Die?

What Art Would You Like To See Before You Die?
Μπορεί η τελευταία επιθυμία να είναι και η σημαντικότερη στην ζωή ενός ανθρώπου, αν και προσωπικά πιστεύω ότι η επιθυμία που εκπληρώνεται πριν το τέλος, είναι η λιγότερο ικανή να προσφέρει ευτυχία.

Casablanca...

Casablanca...
Έβαλα ταινία. Καζαμπλάνκα. Μυθική με ατελείωτους σακατεμένους έρωτες. Θα την κοίταζα αλλά χθες, ήταν μια μεγάλη νύχτα που άκουσα πολλά πουλιά. Κάποτε ξύπναγα χαράματα
Από το Blogger.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget