Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2012

Αυτό...

Νομίζω πως είτε η κυβέρνηση του ενός είδους προκύψει από τις εκλογές είτε η κυβέρνηση του άλλου είδους, η χώρα θα κρασάρει. Για την ακρίβεια η χώρα έχει ήδη κρασάρει και απλώς (ή όχι και τόσο απλώς) θα οριστικοποιηθεί το κρασάρισμά της.Νομίζω πως αυτό που στην Ελλάδα εξαιτίας των δικών μας ιδιαιτεροτήτων και παθογενειών βιώνουμε με χρονική προτεραιότητα και με μεγαλύτερη ένταση, βιώνεται και θα βιωθεί από πολλούς άλλους λαούς.

 Νομίζω πως είτε με την μια κυβέρνηση είτε με την άλλη, οι επόμενες μέρες, μήνες, πιθανότατα και έτη, θα είναι απελπιστικά.

Νομίζω πως ενώ με την μνημονιακή κυβέρνηση η πρώτη ύλη της καθημερινότητάς μας θα είναι απελπισία και μόνο, με την αριστερή κυβέρνηση θα υπάρχει δίπλα στην απελπισία και μια ελπίδα.
Ελπίδα που φυσικά καθόλου δεν αποκλείεται να διαψευστεί, είτε επειδή η αριστερή κυβέρνηση θα αποδειχθεί ανεπαρκής, είτε επειδή η αριστερή κυβέρνηση θα αποδειχθεί έτοιμη να προβεί σε υπέρμετρους συμβιβασμούς, είτε επειδή το διεθνές περιβάλλον έχει κάθε λόγο να είναι συντριπτικό εις βάρος της, είτε για συνδυασμό των παραπάνω λόγων.

Εκείνο που δεν πρόκειται όμως να διαψευστεί, γιατί δεν εξαρτάται από τους εντολοδόχους αλλά από τους εντολείς, είναι η αξιοπρέπεια που την 17η Ιουνίου θα υπάρχει δίπλα στην αναμφίβολη απελπισία και την αμφίβολη ελπίδα.

Τώρα βέβαια θα χλευάσεις ακριβώς αυτόν τον όρο, θα πεις πως η αξιοπρέπεια για την οποία μιλάω είναι μετωνυμία του απομονωτισμού και του επαρχιωτισμού, θα κρατήσεις ίσως αυτό το ποστ για να μου το τρίψεις στην μούρη όταν η κατάσταση θα είναι τρεις φορές χειρότερη από σήμερα,
 ωστόσο νομίζω ότι έχουμε φτάσει πια σε ένα σημείο που αν δεν καταλαβαίνεις για πoια αξιοπρέπεια μιλάω, δεν πειράζει, οι πολλοί το καταλαβαίνουν, κι όσο ακόμα έχουμε δημοκρατία η δική τους γνώμη θα μετράει, όχι η προνομιακή δική σου,
 νομίζω δηλαδή ότι έχουμε φτάσει πια σε ένα σημείο που αυτά τα πράγματα είτε τα νιώθει κανείς είτε δεν τα νιώθει,
 και πες μου ό,τι θες για το δίπολο θυμικού - λογικής,
καταγέλαστος θα είσαι,
 δεν με νοιάζει πια η γνώμη σου,
 δεν με νοιάζουν πια τα δίπολα και τα διλήμματά σου,
 δεν με νοιάζει πια ο λόγος σου.
 Αποδείχθηκε όργανο, εργαλείο, μακιγιάζ, όπλο.
 Ωραία λοιπόν έρχεται ο Αρμαγεδδών. Το ξέρουμε.
 Αφενός ούτως ή άλλως θα έρθει, αφετέρου το τμήμα της κοινωνίας για το οποίο έχει ήδη έρθει είναι τόσο μεγάλο, που τα επιχειρήματα περί του πόσο χειρότερα για όλους θα είναι το «ακόμα χειρότερα» έχουν πάψει να πείθουν.
 Πρωτίστως έχουν πάψει να πείθουν ηθικά.
 Το επιχείρημα με τους συγκριτικούς βαθμούς της απελπισίας έχει το μειονεκτηματάκι πως το χρησιμοποιούν οι μη απελπισμένοι, άρα εξ ορισμού εκείνοι που η έννοια απελπισία είναι στο μυαλό τους θεωρητικό σχήμα και όχι αδυσώπητη πραγματικότητα.
 Από ένα βαθμό απελπισίας και πάνω όλες οι απελπισίες ίδιες είναι
 κι από ένα ποσοστό κοινωνίας και πάνω που βρίσκεται σε απελπισία, μια κοινωνία έχει ήδη κρασάρει και το μόνο που της απομένει είναι να καγχάσει και να περιφρονήσει τα σιχαμένα εκβιαστικά διλήμματα στο όνομα των οποίων οδηγήθηκε επί 2 1/2 χρόνια σε αυτήν.

Αυτό λέγεται αξιοπρέπεια, αυτό λέγεται ορθός λόγος.
http://old-boy.blogspot.gr/2012/06/blog-post_05.html
Δες και αυτό...

Βιομηχανικό παιδί...

Βιομηχανικό παιδί...
Νομίζω είμαι βιομηχανικό παιδί εγκλωβισμένο σε κήπους με ξεριζωμένους λωτούς, αγριολεμονιές και τριαντάφυλλα που αρνούνται να μεγαλώσουν. Υπάρχουν τέτοια, τριαντάφυλλα νάνοι.

Nueva Cosmo

Nueva Cosmo
Δεν είχες αλλάξει. Είχες απλά πάει σε άλλο τόπο. Σαν να αγνοούσες γύρω σου το ρουν της πόλης, τη φασαρία, εσύ ο πάντα άνθρωπος της εξοχής, που δεν την άντεχες καν, ούτε για μια ζωή, ούτε για μια στιγμή. Και κάπνιζες

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κανονικότητα και το παράλογο του κόσμου, πολύ λεπτή και άκρως επικίνδυνη, να την δεις, να την κατανοήσεις και τελικά να την περάσεις χωρίς να σε καταπιεί στο χάος της.

Μικρή ιστορία Κυριακής

Μικρή ιστορία Κυριακής
Τα πιο ωραία μπαρ του κόσμου, είναι αυτά που δεν πήγα ακόμη. Δεν ξέρω πόση νεότητα πρέπει να ξοδευτεί ακόμη σε ωραίες, ξύλινες, στοργικές μπάρες, με λευκά ποτά και μαύρες μπύρες από την Ιρλανδία,

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού, ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club

"Μην προσπαθείς"

"Μην προσπαθείς"
Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1994 από Λευχαιμία στην Αμερική, μια χώρα που ποτέ δεν αγάπησε, γιατί και αυτή ποτέ δεν τον αγάπησε.

Ο γιος των Κράμερ

Ο γιος των Κράμερ
Οι απορίες μου εξαντλούνται σε χαζά ερωτήματα, πχ. τι απέγινε το πιτσιρίκι που έπαιζε στο Κράμερ εναντίον Κράμερ, γιατί ήταν όμορφο και με κάνει να αναρωτιέμαι.

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)
Η διαλεκτική του Χέγκελ, που τόσο τον γοήτευσε στα νεανικά του χρόνια, στάθηκε η αφορμή για την ιστορικά διαρκώς αναθεωρήσιμη φιλοσοφία του, αυτός ο οποίος πρώτος απέρριψε

Το καλύτερο app που βρήκα

Το καλύτερο app που βρήκα
Το καλύτερο μακράν I-phone app, που έχω ανακαλύψει είναι το Urban Dictionary γιατί εκτός από το ότι είναι πολύ αστείο και με μοναδικούς ορισμούς, μαθαίνεις απίστευτη slag

What Art Would You Like To See Before You Die?

What Art Would You Like To See Before You Die?
Μπορεί η τελευταία επιθυμία να είναι και η σημαντικότερη στην ζωή ενός ανθρώπου, αν και προσωπικά πιστεύω ότι η επιθυμία που εκπληρώνεται πριν το τέλος, είναι η λιγότερο ικανή να προσφέρει ευτυχία.

Casablanca...

Casablanca...
Έβαλα ταινία. Καζαμπλάνκα. Μυθική με ατελείωτους σακατεμένους έρωτες. Θα την κοίταζα αλλά χθες, ήταν μια μεγάλη νύχτα που άκουσα πολλά πουλιά. Κάποτε ξύπναγα χαράματα
Από το Blogger.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget