Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

Βιομηχανικό παιδί...

Νομίζω είμαι βιομηχανικό παιδί εγκλωβισμένο σε κήπους με ξεριζωμένους λωτούς, αγριολεμονιές και τριαντάφυλλα που αρνούνται να μεγαλώσουν. Υπάρχουν τέτοια, τριαντάφυλλα νάνοι. Τίποτα δεν γίνεται τυχαία, το λέω εγώ που όλα μου συνέβησαν από τύχη.
Οι πιο απλές κουβέντες, είναι και οι πιο μεγάλες. Τρέξε μπροστά μου στο μαγαζί με τα ρούχα και γύρνα απότομα και πες «μου αρέσει να σε δω να το φοράς αυτό το χρώμα». Θα πεθάνω σε εμπορικά κέντρα περιμένοντας τέτοια από το στόμα σου. Μετά θα φάμε μηλόπιτες και θα πιούμε ωραίο καφέ λέγοντας για τους άλλους μας, για τους γνωστούς μας και το βράδυ θα πέσουμε ξεροί απο τον ποδαρόδρομο και δεν θα κάνω ούτε μπάνιο γιατί θα βαριέμαι. Θα ζήσω τέτοια ζωή άραγε; Στα λιβάδεια δεν ακούς απαντήσεις αν δεν τις έχεις ήδη. Η φύση είναι παθητικό δυναμικό στα αδιέξοδα των ανθρώπων. Η φύση δεν απαντάει ποτέ στις ερωτήσεις μου. Μόνο αν σε έχω δίπλα την αντέχω. Διαφορετικά είναι μια δύσκολη φίλη. Δεν μιλάει. Κανείς δεν μιλάει αμα δεν τον ρωτήσεις. Το βράδυ που σε γνώρισα, είχες μια χαζή χαρά που ακόμη την βλέπω πάνω σου και δεν την καταλαβαίνω. Δεν αξίζω τέτοια χαρά. Δεν σε καταλαβαίνω. Με μπερδεύεις, εγώ είμαι δύσκολη και θέλω περίπλοκα. Τόσο όμορφα όμως δεν ξαναπέρασα ποτέ. Καμιά φορά λέω να στην κάνω. Τι θα λέμε σε λίγο; Μετά θέλω άλλη μια βόλτα στον κόσμο σου. Νομίζω όμως ότι εσύ θα φύγεις πρώτος. Ήθελα να ήμουνα ζωγράφος, συγγραφέας, τέτοια. Κατάλαβες. Να μην πονάω κάθε μέρα, να πονάω μόνο για ανύπαρκτα. Το βράδυ να πίνω αφεψήματα και να τρώω σωστα, να είμαι ολιγαρκής, αυτάρκης, κοινωνική, φιλική και ζεστός άνθρωπος. Δεν σου ταιριάζω. Θέλω να πεθάνω και καώ και μετά να με πετάξουν στον αστερισμό του Σείριου, ή δίπλα στην Μεγάλη Άρκτο να σε κοιτάω από ψηλά και πριν απ’αυτό να πάμε στα νορβηγικά φιόρδ, να δούμε το σέλας, στη χώρα των θρύλων και των Κελτών, μετά να μείνουμε σε μια αγροικία και να πίνουμε όλη μέρα, να καπνίζουμε σαν παλαβοί και να λες ότι είμαι η ζωή σου. Θέλω άκρα. Για ένα λόγο όμως είσαι σαν το φως που με τραβάει και θέλω συνέχεια την παρέα σου. Θα έμενα στο Βερολίνο. Θα φόραγα όλη μέρα τζιν και θα έτρωγα μπούρδες. Θα έγραφα ένα βιβλίο για ένας θεός ξέρει τι, θα σε έπαιρνα τηλέφωνο και θα σου έλεγα ότι είμαι καλά. Θα πέθαινα για σένα αν τολμούσες. Αν μπορούσα να στο πω… Δεν μπορώ. Νομίζω μπορείς να με καταλάβεις. Νομίζω έχεις την παράνοιά μου. Αλλά δεν θέλω να τρομάζεις. Σε αγαπάω γιατί μου άπλωσες το χέρι. Αλλά λυπάμαι δεν μπορείς να με τραβήξεις. Έλα μαζί μου μια βόλτα. Να δεις πως τα περνάω. Μετά γύρνα σπίτι και άσε με να κάνω αυτό που ξέρω καλά.

blogs.athensvoice
Δες και αυτό...

Βιομηχανικό παιδί...

Βιομηχανικό παιδί...
Νομίζω είμαι βιομηχανικό παιδί εγκλωβισμένο σε κήπους με ξεριζωμένους λωτούς, αγριολεμονιές και τριαντάφυλλα που αρνούνται να μεγαλώσουν. Υπάρχουν τέτοια, τριαντάφυλλα νάνοι.

Nueva Cosmo

Nueva Cosmo
Δεν είχες αλλάξει. Είχες απλά πάει σε άλλο τόπο. Σαν να αγνοούσες γύρω σου το ρουν της πόλης, τη φασαρία, εσύ ο πάντα άνθρωπος της εξοχής, που δεν την άντεχες καν, ούτε για μια ζωή, ούτε για μια στιγμή. Και κάπνιζες

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κανονικότητα και το παράλογο του κόσμου, πολύ λεπτή και άκρως επικίνδυνη, να την δεις, να την κατανοήσεις και τελικά να την περάσεις χωρίς να σε καταπιεί στο χάος της.

Μικρή ιστορία Κυριακής

Μικρή ιστορία Κυριακής
Τα πιο ωραία μπαρ του κόσμου, είναι αυτά που δεν πήγα ακόμη. Δεν ξέρω πόση νεότητα πρέπει να ξοδευτεί ακόμη σε ωραίες, ξύλινες, στοργικές μπάρες, με λευκά ποτά και μαύρες μπύρες από την Ιρλανδία,

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού, ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club

"Μην προσπαθείς"

"Μην προσπαθείς"
Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1994 από Λευχαιμία στην Αμερική, μια χώρα που ποτέ δεν αγάπησε, γιατί και αυτή ποτέ δεν τον αγάπησε.

Ο γιος των Κράμερ

Ο γιος των Κράμερ
Οι απορίες μου εξαντλούνται σε χαζά ερωτήματα, πχ. τι απέγινε το πιτσιρίκι που έπαιζε στο Κράμερ εναντίον Κράμερ, γιατί ήταν όμορφο και με κάνει να αναρωτιέμαι.

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)
Η διαλεκτική του Χέγκελ, που τόσο τον γοήτευσε στα νεανικά του χρόνια, στάθηκε η αφορμή για την ιστορικά διαρκώς αναθεωρήσιμη φιλοσοφία του, αυτός ο οποίος πρώτος απέρριψε

Το καλύτερο app που βρήκα

Το καλύτερο app που βρήκα
Το καλύτερο μακράν I-phone app, που έχω ανακαλύψει είναι το Urban Dictionary γιατί εκτός από το ότι είναι πολύ αστείο και με μοναδικούς ορισμούς, μαθαίνεις απίστευτη slag

What Art Would You Like To See Before You Die?

What Art Would You Like To See Before You Die?
Μπορεί η τελευταία επιθυμία να είναι και η σημαντικότερη στην ζωή ενός ανθρώπου, αν και προσωπικά πιστεύω ότι η επιθυμία που εκπληρώνεται πριν το τέλος, είναι η λιγότερο ικανή να προσφέρει ευτυχία.

Casablanca...

Casablanca...
Έβαλα ταινία. Καζαμπλάνκα. Μυθική με ατελείωτους σακατεμένους έρωτες. Θα την κοίταζα αλλά χθες, ήταν μια μεγάλη νύχτα που άκουσα πολλά πουλιά. Κάποτε ξύπναγα χαράματα
Από το Blogger.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget