Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Η Μαλβίνα, ο Συνασπισμός και ο Κουβέλης...

Μπορεί σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι αγωνιστικός και δημοφιλής αλλά τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι. Ουσιαστικά, το πρόσωπο που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο Αλέκος Αλαβάνος –και στη συνέχεια ο Αλέξης Τσίπρας. Κάπου εκεί ήταν και ο Φώτης Κουβέλης. Ο Συνασπισμός είναι η γνωστότερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ και για πολλά χρόνια ήταν ένα πολιτικό ανέκδοτο. Σχεδόν κανείς δεν ήξερε γιατί ψήφιζε Συνασπισμό – ούτε μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς πρέσβευε αυτό το κόμμα. Πάντως, είχε πολύ όμορφες κυρίες.

Πριν από τον Αλέκο Αλαβάνο, ο Συνασπισμός ήταν κάτι σαν τα τσικό του ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή, τα περισσότερα στελέχη του Συνασπισμού είχαν στο μυαλό τους το πώς θα μεταπηδήσουν στο ΠΑΣΟΚ – και μεταπηδούσαν.

Αυτό είχε κάνει την αξέχαστη Μαλβίνα Κάραλη να εκστομίσει τη δεκαετία του ’90 το εξής αχτύπητο σχόλιο: «Ο Συνασπισμός δεν είναι κόμμα. Είναι δέκα κώλοι που γυρεύουν καρέκλα».

Μπορεί να την έχουν πέσει όλοι σήμερα στο ΚΚΕ αλλά όποιος κατέβαινε σε πορείες τη δεκαετία του ’90 –αλλά και τα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετίας- θα ξέρει καλά πως δεν θα υπήρχαν διαδηλώσεις, αν δεν υπήρχε το ΚΚΕ.

Μην κοιτάτε τώρα που είναι της …μόδας και πάνε όλοι, ακόμα και οι δεξιοί – παλιότερα, οι αριστεροί απέφευγαν τις διαδηλώσεις και τις πορείες. Σε κορόιδευαν, αν πήγαινες σε πορεία για την Παλαιστίνη ή σε αντιπολεμικό συλλαλητήριο. Σοβαρολογώ.

Οι περισσότεροι πήγαιναν σε συναυλίες διαμαρτυρίας αλλά δεν υπήρχε τίποτα το ανατρεπτικό ή συγκρουσιακό. Πήγαινες στη συναυλία –που ήταν τίγκα στους βαρετούς «έντεχνους» και «αριστερούς» καλλιτέχνες-, έπιανες την πάρλα, τραγουδούσες, έπινες καμιά μπύρα και μετά δεν θυμόσουν καν για ποιο λόγο γινόταν η συναυλία. Η πασοκίλα τους είχε ποτίσει σχεδόν όλους.
Το κενό που άφησε ο παλιός Συνασπισμός –μετά την ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ- το έχει καλύψει επάξια η Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη. Ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε στους δρόμους αλλά εκείνα τα στελέχη του Συνασπισμού που δεν άντεχαν τις κακουχίες ακολούθησαν τον κ. Κουβέλη – μετά την ήττα του από τον Αλέξη Τσίπρα.

Κάποιοι αποκαλούν τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ «πασόκους με πολιτικά». Παλιότερα, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε κάνει λόγο μέσα στη Βουλή για «Αριστερά των σαλονιών» -λες κι αυτός ήταν αντάρτης στο βουνό- αλλά η «Αριστερά των σαλονιών» τον έστειλε μετά στο ειδικό δικαστήριο γιατί, εκτός από σαλονάτη, ήταν και εκδικητικιά.

Ο χρόνος περνάει αλλά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Χτες, παρακολουθώντας τις πολιτικές εξελίξεις που αφορούν τη στάση του Φώτη Κουβέλη, έγραψα στα social media «Πού είσαι, ρε Μαλβίνα;» -ξεχνώντας πως, αν ζούσε σήμερα η Μαλβίνα, δεν θα της έδιναν εκπομπή πουθενά-, και μετά θυμήθηκα ένα απόσπασμα από την τηλεοπτική εκπομπή «Μαλβίνα Hostess» που υπάρχει στο αφιέρωμα στη Μαλβίνα από το περιοδικό «Οδός Πανός».

Πρέπει να είναι από το 1997. Θέμα της Μαλβίνας ο τότε Συνασπισμός και ο Φώτης Κουβέλης:

«Όχι, φακάτοι, δεν είναι όλος ο Συνασπισμός ένα ατελείωτο ΝΤΑΟΥ. Είναι οι περισσότεροι.
Ο Κουβέλης, ας πούμε, είναι μειοψηφία. Σε αντίθεση με τον Κουναλάκη, δένει μόνος του και σωστά τα κορδόνια των παπουτσιών του. Και σε αντίθεση με τον Παπαγιαννάκη, δεν φοράει την μπλούζα από τα πόδια.

Ο Κουβέλης, λοιπόν, ένας από τους τρεις ανθρώπους μέσα στον Συνασπισμό που αλλάζουν βρακί κάθε μέρα, είπε πως το αποτύπωμα της κυβερνητικής πολιτικής, δηλαδή το αποτύπωμα του Κατάκωλου, που πόσος είναι ο Κατάκωλος, πόσο το αποτύπωμά του, είναι βαθύτατα συντηρητικό και νεοφιλελεύθερο.

Καλά τώρα, κύριε Κουβέλη μου, με κάνατε κουρέλι. Όσο ζω μαθαίνω. Πού ήσαστε καλέ τόσον καιρό; Τώρα που είδατε το πλοίο να φουρνάρει; Τώρα το ξέρω κι εγώ. Τώρα που ήρθε το ΦΑΜΟΖΟ, κάνω κι εγώ τα τζάμια, κύριε αυτέ μου».

(«Κατάκωλος» είναι ο Κώστας Σημίτης – λόγω καταγωγής. «ΦΑΜΟΖΟ» είναι ένα καθαριστικό για τζάμια. Για να βρω αυτό το απόσπασμα, έψαξα μέσα σε 72 κούτες με βιβλία. Φώτη Κουβέλη, μην το κάνεις.)


πιτσιρικος


 
Δες και αυτό...

Βιομηχανικό παιδί...

Βιομηχανικό παιδί...
Νομίζω είμαι βιομηχανικό παιδί εγκλωβισμένο σε κήπους με ξεριζωμένους λωτούς, αγριολεμονιές και τριαντάφυλλα που αρνούνται να μεγαλώσουν. Υπάρχουν τέτοια, τριαντάφυλλα νάνοι.

Nueva Cosmo

Nueva Cosmo
Δεν είχες αλλάξει. Είχες απλά πάει σε άλλο τόπο. Σαν να αγνοούσες γύρω σου το ρουν της πόλης, τη φασαρία, εσύ ο πάντα άνθρωπος της εξοχής, που δεν την άντεχες καν, ούτε για μια ζωή, ούτε για μια στιγμή. Και κάπνιζες

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κανονικότητα και το παράλογο του κόσμου, πολύ λεπτή και άκρως επικίνδυνη, να την δεις, να την κατανοήσεις και τελικά να την περάσεις χωρίς να σε καταπιεί στο χάος της.

Μικρή ιστορία Κυριακής

Μικρή ιστορία Κυριακής
Τα πιο ωραία μπαρ του κόσμου, είναι αυτά που δεν πήγα ακόμη. Δεν ξέρω πόση νεότητα πρέπει να ξοδευτεί ακόμη σε ωραίες, ξύλινες, στοργικές μπάρες, με λευκά ποτά και μαύρες μπύρες από την Ιρλανδία,

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού, ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club

"Μην προσπαθείς"

"Μην προσπαθείς"
Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1994 από Λευχαιμία στην Αμερική, μια χώρα που ποτέ δεν αγάπησε, γιατί και αυτή ποτέ δεν τον αγάπησε.

Ο γιος των Κράμερ

Ο γιος των Κράμερ
Οι απορίες μου εξαντλούνται σε χαζά ερωτήματα, πχ. τι απέγινε το πιτσιρίκι που έπαιζε στο Κράμερ εναντίον Κράμερ, γιατί ήταν όμορφο και με κάνει να αναρωτιέμαι.

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)
Η διαλεκτική του Χέγκελ, που τόσο τον γοήτευσε στα νεανικά του χρόνια, στάθηκε η αφορμή για την ιστορικά διαρκώς αναθεωρήσιμη φιλοσοφία του, αυτός ο οποίος πρώτος απέρριψε

Το καλύτερο app που βρήκα

Το καλύτερο app που βρήκα
Το καλύτερο μακράν I-phone app, που έχω ανακαλύψει είναι το Urban Dictionary γιατί εκτός από το ότι είναι πολύ αστείο και με μοναδικούς ορισμούς, μαθαίνεις απίστευτη slag

What Art Would You Like To See Before You Die?

What Art Would You Like To See Before You Die?
Μπορεί η τελευταία επιθυμία να είναι και η σημαντικότερη στην ζωή ενός ανθρώπου, αν και προσωπικά πιστεύω ότι η επιθυμία που εκπληρώνεται πριν το τέλος, είναι η λιγότερο ικανή να προσφέρει ευτυχία.

Casablanca...

Casablanca...
Έβαλα ταινία. Καζαμπλάνκα. Μυθική με ατελείωτους σακατεμένους έρωτες. Θα την κοίταζα αλλά χθες, ήταν μια μεγάλη νύχτα που άκουσα πολλά πουλιά. Κάποτε ξύπναγα χαράματα
Από το Blogger.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget