Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012

Ατλαντικός

Φαντάζομαι ήδη την όμορφη Βαρκελώνη που θα πάμε, με τα ωραία κτίρια, την ωραία  νύχτα και την υγρασία του Αυγούστου. Μέσα στα μουσεία και στα πολλά ποτά, γιατί το ξέρεις πόσα πολλά θα είναι, φαντάζομαι τον Ατλαντικό, που ποτέ δεν έχω δει, να μυρίζει διαφορετικά από το Αιγαίο, αλλά πάλι λέω θάλασσα είναι και αυτή, πόσο πιο ονειρική μπορεί να μου βγει.

Το βράδυ, στο Low profile, με ωραίο θλιμμένο Tom Waits και λίγο Nina Simone, αγαπώ ξανά την ζέστη στο Κολωνάκι θυμάμαι τότε που γυρνάγαμε στο Θησείο, πάντα μαζί και πάντα μακρυά, τα μπλε σου μάτια είναι fucking μπλε ρε συ, πόση ώρα μπορεί να σε κοιτάζει κάποιος, χωρίς να ντραπεί, δεν ξέρω, έχεις γυρίσει τόσο πιο πολύ από μένα που θέλω απλά να σε περάσω, να τρέξουμε και να βγω πρώτη, α, να ξέρεις πόσο θα σε κυνηγήσω, δεν θα μου γλιτώσεις βρωμοσκυλάκι μου, θα σε μεθύσω και την πάτησες. Μετά, ξέρεις πόσο ωραία είναι η ζωή μας, παρεούλα, φίλοι με αγάπη, να κάνουμε πάντα τα τρελά μας, να μου λες για την Χρυσή και την Τζο, στην Τζιά και πέρυσι στην Γαύδο, πού σκατά να σε προλάβω, όλες σου τις γκόμενες τις αγαπώ και το ξέρεις, αφού εσύ τις χάιδεψες...
Θα πάω να δω τον Νταλί που δεν τον θες, αλλά μπορείς να περιμένεις στην Rabla del Poblenou, θα πιώ πολλές μαργαρίτες και θα ξημερώσω στο δρόμο που βγάζει στον ωκεανό. Τι ωραία στο Low profile, πάντα ξέρεις τα πιο ωραία μπαρ στην Αθήνα, γιαυτό σε αγαπώ, στην ξύλινη εξέδρα που έφτιαξε ο Νίκος, ωραία ακριβά ουίσκι, δεν τα πίνω αλλά μου αρέσει να τα βλέπω, τι όμορφες είναι όλες οι πόλεις τα ξημερώματα, πόσο πιο πολύ αγαπάς τα σημάδια σου αυτές τις ώρες, πόσο πιο απαλά συγχωρείς τους παλιούς σου που δεν κάθονται κοντά σου, με άνεση, άφεση και κανένα παράπονο. Τελειώσανε τα φιλτράκια και ξεράθηκε ο λαιμός μου, αλλά δεν πειράζει, αφού στο τέλος της μέρας, ξημέρωσε μια όμορφη Κυριακή, με βραχνές φωνές, καλημέρες νυσταγμένες και ξεβαμμένα μάτια με πολύχρωμη σκιά. Ωραία η ζωή, τόσο γλυκιά και ας κάνει αυτή τη θανατερή ζέστη, δεν πειράζει. Νέος κόσμος. Αρχίζει από τώρα.
Δες και αυτό...

Βιομηχανικό παιδί...

Βιομηχανικό παιδί...
Νομίζω είμαι βιομηχανικό παιδί εγκλωβισμένο σε κήπους με ξεριζωμένους λωτούς, αγριολεμονιές και τριαντάφυλλα που αρνούνται να μεγαλώσουν. Υπάρχουν τέτοια, τριαντάφυλλα νάνοι.

Nueva Cosmo

Nueva Cosmo
Δεν είχες αλλάξει. Είχες απλά πάει σε άλλο τόπο. Σαν να αγνοούσες γύρω σου το ρουν της πόλης, τη φασαρία, εσύ ο πάντα άνθρωπος της εξοχής, που δεν την άντεχες καν, ούτε για μια ζωή, ούτε για μια στιγμή. Και κάπνιζες

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κανονικότητα και το παράλογο του κόσμου, πολύ λεπτή και άκρως επικίνδυνη, να την δεις, να την κατανοήσεις και τελικά να την περάσεις χωρίς να σε καταπιεί στο χάος της.

Μικρή ιστορία Κυριακής

Μικρή ιστορία Κυριακής
Τα πιο ωραία μπαρ του κόσμου, είναι αυτά που δεν πήγα ακόμη. Δεν ξέρω πόση νεότητα πρέπει να ξοδευτεί ακόμη σε ωραίες, ξύλινες, στοργικές μπάρες, με λευκά ποτά και μαύρες μπύρες από την Ιρλανδία,

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού, ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club

"Μην προσπαθείς"

"Μην προσπαθείς"
Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1994 από Λευχαιμία στην Αμερική, μια χώρα που ποτέ δεν αγάπησε, γιατί και αυτή ποτέ δεν τον αγάπησε.

Ο γιος των Κράμερ

Ο γιος των Κράμερ
Οι απορίες μου εξαντλούνται σε χαζά ερωτήματα, πχ. τι απέγινε το πιτσιρίκι που έπαιζε στο Κράμερ εναντίον Κράμερ, γιατί ήταν όμορφο και με κάνει να αναρωτιέμαι.

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)
Η διαλεκτική του Χέγκελ, που τόσο τον γοήτευσε στα νεανικά του χρόνια, στάθηκε η αφορμή για την ιστορικά διαρκώς αναθεωρήσιμη φιλοσοφία του, αυτός ο οποίος πρώτος απέρριψε

Το καλύτερο app που βρήκα

Το καλύτερο app που βρήκα
Το καλύτερο μακράν I-phone app, που έχω ανακαλύψει είναι το Urban Dictionary γιατί εκτός από το ότι είναι πολύ αστείο και με μοναδικούς ορισμούς, μαθαίνεις απίστευτη slag

What Art Would You Like To See Before You Die?

What Art Would You Like To See Before You Die?
Μπορεί η τελευταία επιθυμία να είναι και η σημαντικότερη στην ζωή ενός ανθρώπου, αν και προσωπικά πιστεύω ότι η επιθυμία που εκπληρώνεται πριν το τέλος, είναι η λιγότερο ικανή να προσφέρει ευτυχία.

Casablanca...

Casablanca...
Έβαλα ταινία. Καζαμπλάνκα. Μυθική με ατελείωτους σακατεμένους έρωτες. Θα την κοίταζα αλλά χθες, ήταν μια μεγάλη νύχτα που άκουσα πολλά πουλιά. Κάποτε ξύπναγα χαράματα
Από το Blogger.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget