Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

Amihanados...(ένα εξαιρετικό κείμενο για όλα αυτά που ζούμε)

Έκανα επτά με δέκα ένα τρίωρο στο Σύνταγμα και θέλω να σου σημειώσω τα ακόλουθα: Ίσως μετά από τόσες δεκαετίες αιτημάτων η σιωπή που κυριάρχησε να είναι η πιο αυθεντικά πολιτική στάση. Δεν εννοώ ότι είναι καλό πράγμα η σιωπή.
Εννοώ ότι τη δεδομένη χρονική στιγμή εκφράζει με τον αυθεντικότερο δυνατό τρόπο την αμηχανία που πλανάται στους περισσότερους από εμάς. Δηλαδή μπορεί η Δαμανάκη να βγαίνει να μιλάει για την επιστροφή στη δραχμή, εκείνο που αξίζει όμως να νοσταλγήσει πρωταρχικά κανείς δεν είναι η Μαρία της δραχμής, δεν είναι η Μαρία του 1973, αλλά το γεγονός ότι το 1973 η Μαρία δεν υπήρχε περίπτωση να είναι αμήχανη: ή θα ήταν κατά της χούντας ή υπέρ της. Εκείνο δηλαδή που αξίζει να νοσταλγήσει πρωταρχικά κανείς ήταν η λάμψη της εναλλακτικής στη χούντα: η λάμψη της δημοκρατίας.

Και συγγνώμη που θα χρησιμοποιήσω μια λέξη της μόδας, αλλά η δημοκρατία μέχρι και πέρσι ήταν μια «αφήγηση» πλήρης και αυτάρκης. Είχε τα προβλήματά της, είχε τις δυσλειτουργίες της, πάντως ό,τι την αφορούσε ήταν δικό της θέμα και επιδεχόταν διόρθωση. Αλλά από πέρσι και μετά η δημοκρατία δεν έχασε απλώς τη λάμψη της, έχασε κάτι πολύ σημαντικότερο, έχασε την πληρότητα και την αυτάρκεια της αφήγησής της. Επαναλαμβάνομαι για πολλοστή φορά, το ξέρω, αλλά αυτό είναι για μένα η καρδιά του προβλήματος, άρα και η καρδιά της αμηχανίας: ξαφνικά μάθαμε πως η δημοκρατία είναι εκτός θέματος, ξαφνικά μάθαμε πως από τη στιγμή που ένα κράτος βγαίνει εκτός αγορών παύει να έχει σημασία η γνώμη του λαού για το ποιά πολιτική πρέπει να ακολουθήσει η κυβέρνησή του. Η σύμβαση δανείου παύει να έχει ως μοναδικό αντάλλαγμα τον τόκο, παύει να είναι μια οικονομική σύμβαση και μετατρέπεται σε πολιτειακή σύμβαση, όπου ο δανειστής σου είναι και ο κατ΄ουσίαν νομοθέτης σου.

Επιλογές βέβαια πάντα υπάρχουν. Υπάρχει η επιλογή εξόδου από το ευρώ, υπάρχουν οι έσχατες και απελπισμένες λύσεις. Αλλά δημοκρατία σήμαινε κάτι διαφορετικό από τη δυνατότητα καταφυγής σε έσχατες και απελπισμένες λύσεις. Σε έσχατες και απελπισμένες λύσεις μπορείς να καταφύγεις σε κάθε καθεστώς, ακόμη και στη δικτατορία.

Αν λοιπόν η αμηχανία οφείλεται στην αιφνιδιαστική αλλαγή αφήγησης, κατά τη γνώμη μου η άρση της σιωπής προϋποθέτει την κατανόηση πως η αλλαγή αυτή δεν αφορά μόνο την ελληνική δημοκρατία. Είναι συνολικά η δημοκρατία που επιχειρείται να βγει στην άκρη, στο όνομα της εξυπηρέτησης των δημοσιονομικών χρεών. Είναι συνολικά η δημοκρατία που θυσιάζεται μαζί με το βιοτικό επίπεδο των λαών, προκειμένου να μη κλυδωνιστεί το διεθνές τραπεζικό σύστημα. Και όσο προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε ένα διεθνές πρόβλημα σκεπτόμενοι ελληνικά, τόσο η αμηχανία μας θα μεγαλώνει. Και μαζί της κι η σιωπή.

Το θέμα δεν είναι η Πλατεία Συντάγματος, το θέμα δεν είναι η Πουέρτα ντελ Σολ, το θέμα είναι όλες οι πλατείες μαζί, το θέμα είναι να λυθεί η αμηχανία κι η σιωπή στα ελληνικά, τα ισπανικά, τα ιταλικά, τα πορτογαλέζικα, τα ιρλανδέζικα, τα γαλλικά, τα γερμανικά, σε όλες τις ευρωπαϊκές τουλάχιστον γλώσσες.


old-boy
Δες και αυτό...

Βιομηχανικό παιδί...

Βιομηχανικό παιδί...
Νομίζω είμαι βιομηχανικό παιδί εγκλωβισμένο σε κήπους με ξεριζωμένους λωτούς, αγριολεμονιές και τριαντάφυλλα που αρνούνται να μεγαλώσουν. Υπάρχουν τέτοια, τριαντάφυλλα νάνοι.

Nueva Cosmo

Nueva Cosmo
Δεν είχες αλλάξει. Είχες απλά πάει σε άλλο τόπο. Σαν να αγνοούσες γύρω σου το ρουν της πόλης, τη φασαρία, εσύ ο πάντα άνθρωπος της εξοχής, που δεν την άντεχες καν, ούτε για μια ζωή, ούτε για μια στιγμή. Και κάπνιζες

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κανονικότητα και το παράλογο του κόσμου, πολύ λεπτή και άκρως επικίνδυνη, να την δεις, να την κατανοήσεις και τελικά να την περάσεις χωρίς να σε καταπιεί στο χάος της.

Μικρή ιστορία Κυριακής

Μικρή ιστορία Κυριακής
Τα πιο ωραία μπαρ του κόσμου, είναι αυτά που δεν πήγα ακόμη. Δεν ξέρω πόση νεότητα πρέπει να ξοδευτεί ακόμη σε ωραίες, ξύλινες, στοργικές μπάρες, με λευκά ποτά και μαύρες μπύρες από την Ιρλανδία,

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού, ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club

"Μην προσπαθείς"

"Μην προσπαθείς"
Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1994 από Λευχαιμία στην Αμερική, μια χώρα που ποτέ δεν αγάπησε, γιατί και αυτή ποτέ δεν τον αγάπησε.

Ο γιος των Κράμερ

Ο γιος των Κράμερ
Οι απορίες μου εξαντλούνται σε χαζά ερωτήματα, πχ. τι απέγινε το πιτσιρίκι που έπαιζε στο Κράμερ εναντίον Κράμερ, γιατί ήταν όμορφο και με κάνει να αναρωτιέμαι.

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)
Η διαλεκτική του Χέγκελ, που τόσο τον γοήτευσε στα νεανικά του χρόνια, στάθηκε η αφορμή για την ιστορικά διαρκώς αναθεωρήσιμη φιλοσοφία του, αυτός ο οποίος πρώτος απέρριψε

Το καλύτερο app που βρήκα

Το καλύτερο app που βρήκα
Το καλύτερο μακράν I-phone app, που έχω ανακαλύψει είναι το Urban Dictionary γιατί εκτός από το ότι είναι πολύ αστείο και με μοναδικούς ορισμούς, μαθαίνεις απίστευτη slag

What Art Would You Like To See Before You Die?

What Art Would You Like To See Before You Die?
Μπορεί η τελευταία επιθυμία να είναι και η σημαντικότερη στην ζωή ενός ανθρώπου, αν και προσωπικά πιστεύω ότι η επιθυμία που εκπληρώνεται πριν το τέλος, είναι η λιγότερο ικανή να προσφέρει ευτυχία.

Casablanca...

Casablanca...
Έβαλα ταινία. Καζαμπλάνκα. Μυθική με ατελείωτους σακατεμένους έρωτες. Θα την κοίταζα αλλά χθες, ήταν μια μεγάλη νύχτα που άκουσα πολλά πουλιά. Κάποτε ξύπναγα χαράματα
Από το Blogger.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget