Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Είμαστε όλοι αναρχικοί...

Η μέρα που ψηφίστηκε το Μεσοπρόθεσμο αναμφίβολα έχει ήδη εξασφαλίσει το ξεχωριστό της κεφάλαιο στους μελλοντικούς τόμους  της ιστορίας αυτού του τόπου. Ένα κεφάλαιο γραμμένο σε μαύρες σελίδες. Όμως, σε αυτές τις μαύρες σελίδες θα υπάρξει και μία κατάλευκη και απαλλαγμένη από χημικές ουσίες. Η σελίδα που θα περιγράφει τη μέρα που “γίναμε όλοι αναρχικοί”.
Χθες κατάλαβε και ο τελευταίος “νοικοκύρης” ότι το κράτος είναι εχθρός του. Ο μισθωτός πολύτεκνος, η άνεργη μάνα δύο ανηλίκων, ο συνταξιούχος του ΤΕΒΕ, ο υποαμοιβόμενος “μπλοκάκιας”, ο πτωχευμένος μαγαζάτορας, και όλοι όσοι δεν κρατούν σφιχτά το μικροαστισμό τους και την ψευδαίσθηση της ασφάλειας ενός αιμορραγούντος τραπεζικού λογαρισμού. Κατάλαβαν όλοι, ότι από σήμερα είναι αναρχικοί.
Τους το έδωσε να το καταλάβουν η τυφλή υπακοή του μπάτσου της διπλανής πόρτας και η μανία του εναντίον εκείνων που έως χθες τον αποκαλούσαν “γιο της εργατικής τάξης”. Το ρόπαλο που κατέβηκε με βία στο μέτωπό τους και η αρβύλα που πάτησε με αδιαφορία το πρόσωπό τους.

Τους το έδωσε να το καταλάβουν η πυκνή ομίχλη χημικών που σκέπασε το κέντρο της Αθήνας και, μαζί με το συννεφιασμένο ουρανό, σιγούρεψαν ότι ο ήλιος δε θα έβλεπε την ντροπή της νεοελληνικής αστικής δημοκρατίας.

Τους το έδωσε να το καταλάβουν η παγερή αδιαφορία των αντιπροσώπων τους στο κοινοβούλιο απέναντι στις κραυγές τους που πνίγονταν από τα δακρυγόνα. Η παγερή αδιαφορία ακόμη και για το νομοθέτημα που κλήθηκαν να συνυπογράψουν, ομολογώντας με κυνισμό δημοσίως ότι δεν το είχαν καν διαβάσει. Η παγερή προσήλωσή τους στο γάντζωμα της εξουσίας, στις λίγες μέρες, ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα, που τους απομένουν εκεί.

Τους το έδωσαν να το καταλάβουν τα χάχανα και τα χειροκροτήματα των βουλευτών, για την υπερψήφιση ενός νόμου που ενεχυριάζει ολόκληρη τη χώρα μαζί με το μέλλον του λαού της, τη στιγμή που αυτός πνιγόταν από τα ασφυξιογόνα της ίδιας εξουσίας, μερικά μέτρα παραπέρα.

Τους το έδωσαν να το καταλάβουν τα υψωμένα τείχη και τα δεκάδες μπλόκα των δυνάμεων ασφαλείας σε όλες τις κεντρικές αρτηρίες που εμπόδιζαν τα ασθενοφόρα να παραλάβουν τους πνιγμένους και χτυπημένους από το γκλοπ της δημοκρατίας των λίγων και των ολίγιστων.

Μα πάνω από όλα, τους το έδωσαν να το καταλάβουν οι χιλιάδες συμπολίτες τους, οι διαμαρτυρόμενοι, οι συγκεντρωμένοι, οι γιατροί, οι νοσοκόμοι, οι υπάλληλοι του μετρό, που μετουσιώθηκαν μέσα σε λίγες ώρες από εντελώς άγνωστοι, σε σύντροφοι και αδερφοί. Οι δεσμοί αλληλεγγύης που μόνο οι αδύναμοι και οι καταπιεσμένοι μπορούν να αναπτύξουν τόσο έντονα, τόσο γρήγορα και τόσο αποτελεσματικά. Οι δεσμοί αλληλεγγύης των τρομοκρατημένων που ξεγυμνώνουν τον πραγματικό τρομοκράτη και αντιστρέφουν τους ρόλους σε μία στιγμή.

Για λίγες ώρες κατάλαβε και ο τελευταίος κατ’ευφημισμόν “πολίτης” ότι η εξουσία είναι -σε κάθε της μορφή- ίδια και ότι βρίσκεται πάντα απέναντί του. Από τον προϊστάμενο έως τον γονιό και από τη στρατοκρατία έως την αστική δημοκρατία, ο ιδιοκτήτης της εξουσίας συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο όταν κινδυνεύει να την απωλέσει ολοκληρωτικά. Αδίστακτα, μαζικά και με όση ισχύ του έχει απομείνει.

Χθες ήμασταν όλοι εχθροί της. Από σήμερα είμαστε όλοι αναρχικοί.

Χθες ήμασταν όλοι αγανακτισμένοι. Από σήμερα είμαστε όλοι οργισμένοι!

Χρήσιμο υστερόγραφο 1:

Δεν ήμουν ποτέ εναντίον του συγκρουσιακού και μανιέρες του τύπου “καταδικάζω τη βία από όπου κι αν προέρχεται” ανήκουν στον ίδιο σκουπιδοτενεκέ με τις συμβουλές των πίσω σελίδων του Cosmopolitan. Η κριτική μου στον αναρχικό/αντεξουσιαστικό χώρο γίνεται πάντα στο επίπεδο της στρατηγικής. Τι στόχους έχει και πώς τους εξυπηρετεί. Το βασικότερο όλων: σύγκρουση χωρίς μαζικότητα είναι χουλιγκανισμός.

Χρήσιμο υστερόγραφο 2:

Όσο προχωρά το σχέδιο της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας και της ακραίας νεοφιλελευθεροποίησης, τόσο οι δυνατότητες ανατροπής εντός συστήματος λιγοστεύουν, καθώς η αποδόμηση σφυρηλατείται νομικά και -σύντομα- συνταγματικά. Το Μεσοπρόθεσμο δεν περιγράφει την “διέξοδο από την κρίση”, αλλά την συστηματική μεταμόρφωση του συνολικού εποικοδομήματος της οικονομικής και πολιτικής τάξης. Οι μαζικές αλλαγές στο μοντέλο προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση, διαφαίνονται και από τις πληροφορίες που βγαίνουν στη δημοσιότητα σχετικά με το νόμο πλαίσιο για την παιδεία που σκοπεύει η Άννα Διαμαντοπούλου να περάσει κατακαλόκαιρο (σ.σ. ως γνωστόν, τα μεγαλύτερα πολιτικά εγκλήματα γίνονται στις “διακοπές του λαού”). Η νέα δομή της τριτοβάθμιας εκπ/σης αποτελεί ένα κομμάτι του παζλ με τίτλο “νεοφιλελεύθερο μοντέλο” που οικοδομείται στην καρδιά του συστήματος.

Πριν λίγες ημέρες επεσήμαινα ότι με το Μνημόνιο χάθηκε μία μεγάλη μάχη και πως η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου θα αποτελούσε στρατηγική ήττα. Το χθεσινό σκηνικό πολέμου έξω από τη βουλή και η υπερψήφιση του Μεσοπρόθεσμου εν μέσω απύθμενης υποκρισίας και πολιτικής σπέκουλας εντός κοινοβουλίου, επιβεβαιώνει ότι βρισκόμαστε σε πολεμικές συνθήκες και ότι ο εχθρός υπερισχύει σαρώνοντας σε όλα τα μέτωπα, αλλά η ισχύς του κλονίζεται. Η θέση μας είναι και πάλι στην πλατεία, όχι πια στη θέση του ικέτη, όχι στο ρόλο του υπήκοου, όχι μόνο με νταούλια και με βιολιά. Βρισκόμαστε σε πόλεμο.

Γαλαξιάρχης στο mallon-akindynos
Δες και αυτό...

Βιομηχανικό παιδί...

Βιομηχανικό παιδί...
Νομίζω είμαι βιομηχανικό παιδί εγκλωβισμένο σε κήπους με ξεριζωμένους λωτούς, αγριολεμονιές και τριαντάφυλλα που αρνούνται να μεγαλώσουν. Υπάρχουν τέτοια, τριαντάφυλλα νάνοι.

Nueva Cosmo

Nueva Cosmo
Δεν είχες αλλάξει. Είχες απλά πάει σε άλλο τόπο. Σαν να αγνοούσες γύρω σου το ρουν της πόλης, τη φασαρία, εσύ ο πάντα άνθρωπος της εξοχής, που δεν την άντεχες καν, ούτε για μια ζωή, ούτε για μια στιγμή. Και κάπνιζες

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κανονικότητα και το παράλογο του κόσμου, πολύ λεπτή και άκρως επικίνδυνη, να την δεις, να την κατανοήσεις και τελικά να την περάσεις χωρίς να σε καταπιεί στο χάος της.

Μικρή ιστορία Κυριακής

Μικρή ιστορία Κυριακής
Τα πιο ωραία μπαρ του κόσμου, είναι αυτά που δεν πήγα ακόμη. Δεν ξέρω πόση νεότητα πρέπει να ξοδευτεί ακόμη σε ωραίες, ξύλινες, στοργικές μπάρες, με λευκά ποτά και μαύρες μπύρες από την Ιρλανδία,

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού, ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club

"Μην προσπαθείς"

"Μην προσπαθείς"
Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1994 από Λευχαιμία στην Αμερική, μια χώρα που ποτέ δεν αγάπησε, γιατί και αυτή ποτέ δεν τον αγάπησε.

Ο γιος των Κράμερ

Ο γιος των Κράμερ
Οι απορίες μου εξαντλούνται σε χαζά ερωτήματα, πχ. τι απέγινε το πιτσιρίκι που έπαιζε στο Κράμερ εναντίον Κράμερ, γιατί ήταν όμορφο και με κάνει να αναρωτιέμαι.

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)
Η διαλεκτική του Χέγκελ, που τόσο τον γοήτευσε στα νεανικά του χρόνια, στάθηκε η αφορμή για την ιστορικά διαρκώς αναθεωρήσιμη φιλοσοφία του, αυτός ο οποίος πρώτος απέρριψε

Το καλύτερο app που βρήκα

Το καλύτερο app που βρήκα
Το καλύτερο μακράν I-phone app, που έχω ανακαλύψει είναι το Urban Dictionary γιατί εκτός από το ότι είναι πολύ αστείο και με μοναδικούς ορισμούς, μαθαίνεις απίστευτη slag

What Art Would You Like To See Before You Die?

What Art Would You Like To See Before You Die?
Μπορεί η τελευταία επιθυμία να είναι και η σημαντικότερη στην ζωή ενός ανθρώπου, αν και προσωπικά πιστεύω ότι η επιθυμία που εκπληρώνεται πριν το τέλος, είναι η λιγότερο ικανή να προσφέρει ευτυχία.

Casablanca...

Casablanca...
Έβαλα ταινία. Καζαμπλάνκα. Μυθική με ατελείωτους σακατεμένους έρωτες. Θα την κοίταζα αλλά χθες, ήταν μια μεγάλη νύχτα που άκουσα πολλά πουλιά. Κάποτε ξύπναγα χαράματα
Από το Blogger.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget