Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Το Σοφό (κωλο) Παίδι...(ένα πραγματικά κακό tweet του Χρήστου Χωμενίδη για την Μυρσίνη Λοϊζου)

Το παραπάνω αποκαλυπτικό (για τον άνθρωπο) μήνυμα στο twitter, αναρτήθηκε αργά χθες το βράδυ από τον συγγραφέα του μπεστ σέλλερ “το Σοφό Παιδί”, σε απάντηση επαναλαμβανόμενων αναδημοσιεύσεων (retweet) της Μυρσίνης Λοϊζου κάποιων (χυδαίων είναι η αλήθεια) συνθημάτων διαδηλωτών της ΔΕΘ,
που στόχευαν στον Γιώργο Παπανδρέου προσωπικά. Υπενθυμίζω ότι η Μυρσίνη Λοϊζου, έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό, όταν απαγόρεψε στο ΠΑΣΟΚ να χρησιμοποιεί, σε κομματικές εκδηλώσεις, τραγούδια του πατέρα της.

Ο, διαβόητος στο twitter, ΓΑΠοφύλακας Χωμενίδης έχει γίνει επανηλειμένα στόχος κοροϊδίας, για τα αρκούντως αφελή έως και βλακωδώς επιθετικά σχόλιά του απέναντι στην Αριστερά, τους “αγανακτισμένους” αλλά και όλους όσοι καταφέρονται εναντίον του πρωθυπουργού. Κατά βάση επιφανειακός, εμφανώς εμπαθής, μεγαλομανής και αυτάρεσκος, ο Χωμενίδης καταφέρνει να συναγωνίζεται τον Πάσχο, στο θρόνο για την πιο πολυχλευαζόμενη περσόνα του τουιττερικού μικρόκοσμου. Χθες όμως ξεπέρασε κάθε όριο. Χθες ξέπεσε στα όρια του κοινού κακομαθημένου κωλόπαιδου, τίγκα στα φροϋδικά συμπλέγματα.

Ξεκινώ με μία δήλωση νομιμοφροσύνης:

Η γνώμη μου περί πνευματικών δικαιωμάτων, για όσους δεν γνωρίζουν, είναι ότι υφίστανται μόνο όσο ο “κάτοχος” βρίσκεται εν ζωή. Κληρονομικά γράμματα, τέχνη και πολιτισμός, στο δικό μου ιδεατό κόσμο δεν υπάρχει. Ούτως ή άλλως το δημοσιευμένο έργο, ανήκει εκ των πραγμάτων στη δημόσια σφαίρα. Κατά συνέπεια για το κατά πόσο έχει δικαιώματα η (κάθε) Μυρσίνη Λοϊζου στο έργο του πατέρα της, μπορεί προσωπικά να διαφωνώ, αλλά η αστική δημοκρατία και οι νόμοι της με υπερβαίνουν. Σε κάθε περίπτωση, δεν νομίζω ότι να υπάρχει έστω και ένας σοβαρός άνθρωπος που να πιστεύει ότι το καλλιτεχνικό έργο του Μάνου Λοϊζου θα μπορούσε να έχει την παραμικρή σχέση με την υφιστάμενη ιδεολογικοπολιτική αλλά και πολιτισμική έκφανση του πασοκισμού (σ.σ. κατ’ εμέ δεν είχε ποτέ, αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα και σίγουρα αρμοδιότερος εμού ήταν όσο ζούσε ο ίδιος ο Μάνος).

Δηλώνω επίσης ότι την Μυρσίνη Λοϊζου, δεν την γνωρίζω ούτε προσωπικά, ούτε και εξ αποστάσεως. Γνώριζα για την ύπαρξή της, αλλά άρχισα να την παρακολουθώ κι εγώ, λίγο μετά την περίφημη απαγόρευση. Δεν έκανα καμία απολύτως έρευνα για το παρελθόν της, ούτε έψαξα για επαναστατικά παράσημα και ιδεολογικές συστατικές επιστολές. Κατά την άποψή μου, πρόκειται για μία γυναίκα πολύ πρόσφατα κοινωνικά ενεργοποιημένη. Έναν άνθρωπο που ριζοσπαστικοποιήθηκε λόγω των περιστάσεων και παραμένει σε αναζήτηση ενός στιβαρού κοινωνικοϊδεολογικού αλλά και κινηματικού πλαισίου. Επαναλαμβάνω. Αυτή είναι η εντύπωσή μου…

Δοθέντων των παραπάνω, διότι την σήμερον ημέρα οι δηλώσεις νομιμοφροσύνης έχουν πολύ μεγάλη πέραση, πάμε παρακάτω…

Πασοκοδιανοουμενίστικη μπόχα

Έχω γράψει ουκ ολίγες φορές, ότι τα social media είναι ένας πολύ νέος και διάφανος κόσμος, στον οποίον, όποιος δεν κατέχει τις κακοτοπιές, κινδυνεύει να εκτεθεί ανεπανόρθωτα. Περισσότεροι κώλοι μαϊμούδων δεν βρέθηκαν ουδέποτε τόσο εκτεθημένοι σε έναν και μόνο χώρο. Επίσης, επιμένω ότι σε περιόδους κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, δίνονται οι περισσότερες ευκαιρίες για να αποκαλυφθούν οι πραγματικές προθέσεις και εν τέλει οι ψυχές του καθενός από εμάς. Ειδικά εκείνων που τίθενται σε “καιρό ειρήνης” επικεφαλής διαφόρων πρωτοποριών. Ιδεολογικών, καλλιτεχνικών, πνευματικών κ.λπ.

Για τη lifestyle γενιά του Κλικ που διαπότισε όλον τον καλλιτεχνικό και πνευματικό χώρο, την εποχή των παχέων αγελάδων στα 90s, έχουν γραφτεί χιλιάδες αράδες. Για την αλληλεξάρτησή του με το πλέον καθεστωτικό ΠΑΣΟΚ όλων των εποχών, εκείνου της παντοκρατορίας των κυβερνήσεων Σημίτη, επίσης. Μοιραία, δίπλα στη Σώτη των αφεντικών, το Νιόνιο των ξερονησιών και τον Δοξιάδη των τολμητιών, στέκεται και ο Χωμενίδης των λεξιλαγνικών ηδυπαθειών (για όποιον έχει ρίξει μία ματιά ειδικά στο “Σοφό Παιδί”). Χωρίς άλλες μακρηγορίες και ιστορίες για αγρίους σχετικές με την εκδοτικομιντιακή -σχεδόν μαφιόζικη- οικογένεια των 90s.

Έως πριν μερικές εβδομάδες, κι ενώ το καθεστώς μπορούσε ακόμη να ισορροπεί στα προσχήματα που του παρείχαν αφειδώς τα ΜΜΕ, όλοι αυτοί περιφέρονταν από μονόστηλο σε τηλεοπτικό παράθυρο και από ιστοσελίδα σε social media, αραδιάζοντας φιλοκαθεστωτικές μπαρούφες και βαρύγδουπες δηλώσεις νομιμοφροσύνης, δίπλα σε πολιτικοκοινωνικές νουθεσίες σε “ταραχοποιούς αριστερούς”, υπέρ πίστεως και πατρίδας. Ανέξοδα…

Τώρα όμως ζορίζουν τα πράγματα. Στη χώρα που εξουσιάζει ο Πέτρος (με το λύκο), ολοένα και περισσότεροι δεν τρομοκρατούνται από τον μπαμπούλα της πτώχευσης. Γενικά, τρομοκρατούνται λιγότερο. Ολοένα και περισσότερων το μάτι αγριεύει, παρόλο που πολιτικά παραμένει αλλοίθωρο. Ολοένα και περισσότεροι καθεστωτικοί ταγοί, αρχίζουν να ρίχνουν κλεφτές ματιές προς τον κώλο τους, μήπως και χρειαστεί συντόμως να τον σώσουν. Γενικά, ολοένα και περισσότεροι, είτε απολύτως συνειδητά, είτε σχεδόν αυτοματοποιημένα και ονειρικά, εντάσσονται σε κάποιο στρατόπεδο, για έναν πόλεμο του οποίου το άρωμα αρχίζουν να οσφραίνονται.

Δεν είμαι εγώ μάντης κακών. Απλός παρατηρητής είμαι. Και η απλή αυτή παρατήρηση δείχνει ότι η ψυχραιμία χάνεται. Οι κουβέντες εκτοξεύονται ευκολότερα, σε πιο προσωπικό επίπεδο, πιο απροκάλυπτα, πιο χυδαία, πιο επιθετικά και με ολοένα αυξανόμενη οργή.

Παρατηρήστε τους κι εσείς. Παρατηρήστε τους καλά, γιατί αργά ή γρήγορα θα τους βρείτε μπροστά σας…
Zaphod στο parallhlografos
Δες και αυτό...

Βιομηχανικό παιδί...

Βιομηχανικό παιδί...
Νομίζω είμαι βιομηχανικό παιδί εγκλωβισμένο σε κήπους με ξεριζωμένους λωτούς, αγριολεμονιές και τριαντάφυλλα που αρνούνται να μεγαλώσουν. Υπάρχουν τέτοια, τριαντάφυλλα νάνοι.

Nueva Cosmo

Nueva Cosmo
Δεν είχες αλλάξει. Είχες απλά πάει σε άλλο τόπο. Σαν να αγνοούσες γύρω σου το ρουν της πόλης, τη φασαρία, εσύ ο πάντα άνθρωπος της εξοχής, που δεν την άντεχες καν, ούτε για μια ζωή, ούτε για μια στιγμή. Και κάπνιζες

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κανονικότητα και το παράλογο του κόσμου, πολύ λεπτή και άκρως επικίνδυνη, να την δεις, να την κατανοήσεις και τελικά να την περάσεις χωρίς να σε καταπιεί στο χάος της.

Μικρή ιστορία Κυριακής

Μικρή ιστορία Κυριακής
Τα πιο ωραία μπαρ του κόσμου, είναι αυτά που δεν πήγα ακόμη. Δεν ξέρω πόση νεότητα πρέπει να ξοδευτεί ακόμη σε ωραίες, ξύλινες, στοργικές μπάρες, με λευκά ποτά και μαύρες μπύρες από την Ιρλανδία,

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού, ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club

"Μην προσπαθείς"

"Μην προσπαθείς"
Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1994 από Λευχαιμία στην Αμερική, μια χώρα που ποτέ δεν αγάπησε, γιατί και αυτή ποτέ δεν τον αγάπησε.

Ο γιος των Κράμερ

Ο γιος των Κράμερ
Οι απορίες μου εξαντλούνται σε χαζά ερωτήματα, πχ. τι απέγινε το πιτσιρίκι που έπαιζε στο Κράμερ εναντίον Κράμερ, γιατί ήταν όμορφο και με κάνει να αναρωτιέμαι.

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)
Η διαλεκτική του Χέγκελ, που τόσο τον γοήτευσε στα νεανικά του χρόνια, στάθηκε η αφορμή για την ιστορικά διαρκώς αναθεωρήσιμη φιλοσοφία του, αυτός ο οποίος πρώτος απέρριψε

Το καλύτερο app που βρήκα

Το καλύτερο app που βρήκα
Το καλύτερο μακράν I-phone app, που έχω ανακαλύψει είναι το Urban Dictionary γιατί εκτός από το ότι είναι πολύ αστείο και με μοναδικούς ορισμούς, μαθαίνεις απίστευτη slag

What Art Would You Like To See Before You Die?

What Art Would You Like To See Before You Die?
Μπορεί η τελευταία επιθυμία να είναι και η σημαντικότερη στην ζωή ενός ανθρώπου, αν και προσωπικά πιστεύω ότι η επιθυμία που εκπληρώνεται πριν το τέλος, είναι η λιγότερο ικανή να προσφέρει ευτυχία.

Casablanca...

Casablanca...
Έβαλα ταινία. Καζαμπλάνκα. Μυθική με ατελείωτους σακατεμένους έρωτες. Θα την κοίταζα αλλά χθες, ήταν μια μεγάλη νύχτα που άκουσα πολλά πουλιά. Κάποτε ξύπναγα χαράματα
Από το Blogger.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget