Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Της Δικαιοσύνης Μάκη νοητέ κι Αγαπούλα εσύ δοξαστική...

Mετρηθήκαμε με την εποχή μας και βρεθήκαμε λίγοι. Όταν είδαμε το κύμα να έρχεται, το σαρκάσαμε, το καταδικάσαμε, το βρίσαμε, αλλά ποτέ δεν προσπαθήσαμε στα αλήθεια να το πολεμήσουμε. Δεν ήμασταν μαθημένοι να πολεμάμε στα αλήθεια, δεν ήμασταν μαθημένοι στις απότομες στροφές της Ιστορίας.
Όλα πάντα συνέβαιναν κάπου αλλού, κάπου πιο πέρα από μας. Κάπου πιο πέρα χρονικά, όπως η χούντα και η πτώση της. Κάπου πιο πέρα τοπικά, όπως το ανατολικό μπλοκ και η πτώση του. Μεγαλώνοντας μέσα στην ευλογία της ομαλότητας, γίναμε μαλθακοί στο πνεύμα και λειψοί στο φρόνημα. Έτσι, όταν το πράγμα σκάλωσε, το μόνο που κάναμε ήταν να διασχίσουμε τα πέντε προβλεπόμενα στάδια: άρνηση - οργή - παζάρεμα - κατάθλιψη - αποδοχή.

Εντός του προστατευμένου περιβάλλοντος της ομαλότητας, ξέραμε μια χαρά να λεονταρίζουμε, να αντιστεκόμαστε, να διεκδικούμε. Όλα αυτά ουσιαστικά έληξαν ακριβώς τη στιγμή που θα είχαν τη μεγαλύτερη αξία. Οι λέοντες της ομαλότητας έδωσαν τη θέση τους στα παραζαλισμένα κοτόπουλα της κρίσης. Ο κόσμος μάς πέφτει υπερβολικά περίπλοκος ώστε να καταλάβουμε πώς λειτουργεί και να αποφασίσουμε τι είναι προτιμότερο να κάνουμε. Το να συγκρουστούμε αληθινά και να αποδεχτούμε ότι η σύγκρουση συνεπάγεται θυσίες, μας φαίνεται υπερβολικά έξω από τον τρόπο που μάθαμε να σκεφτόμαστε. Αφού φοβόμαστε να επιλέξουμε εμείς τι θα θυσιάσουμε, οι θυσίες έρχονται συστημένες από ψηλά. Καταπλακωμένοι από το φόβο μην τυχόν και αλλάξει ριζικά η ζωή μας, παρακολουθούμε τη ζωή μας να αλλάζει ριζικά.

Αν πέσαμε δίχως μάχη, είναι αφενός επειδή είχαμε συνηθίσει να μαχόμαστε με τα άσφαιρα της ομαλότητας και οι αληθινές σφαίρες μας τρόμαξαν και αφετέρου επειδή δεν θέλαμε να πολεμήσουμε αυτό που διασφάλιζε τον ως τότε τρόπο ζωής μας. Με το μέρος του ήμασταν. Κι ακόμα είμαστε. Απλά δεν είναι πια αυτό με το δικό μας. Μιας πεταλούδας τίναγμα, το πούπουλο ενός κύκνου, για ένα νόμισμα αδειανό, για ένα ευρώ. Ναι, μην εκπλήσσεσαι που τρέχω να προσκολληθώ πάντα σε ό,τι πιο οπισθοδρομικό. Η πλειοψηφία μας τέτοια φάρα είμαστε.

Αν δεν ήταν άλλωστε τόσο ελάχιστες οι υγιείς δυνάμεις του τόπου που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μας κρατήσουν στην καρδιά της Ευρώπης, θα τα είχαν καταφέρει και δεν θα τις είχαμε πάρει κι αυτές στο λαιμό μας. Μετρηθήκαμε με την εποχή μας και βρεθήκαμε -εμείς οι πολλοί- λίγοι. Μετρήθηκαν με την εποχή τους και βρέθηκαν πολλοί, εκείνοι οι λίγοι που μένουν όρθιοι, οι λίγοι που δικαιώνονται, οι λίγοι που είχαν πάντα δίκιο, ο Μητσοτάκης, ο Μάνος, ο Ανδριανόπουλος, ο Μπάμπης, η Μιράντα, ο Γεωργελές, ο Παπαχελάς, ο ΓΑΠ, ο Αντιπρόεδρος πασών των θυσιών, ο Μόσιαλος, ο Λοβέρδος, ο Ραγκούσης, ο Παπακωνσταντίνου, η Ντόρα, κι εκείνοι που θα έρθουν για να πάρουν το δικό τους μερτικό από το δίκιο, εκείνοι που θα έρθουν να τους αντικαταστήσουν υπερήφανα και εθνικά,

ο Σαμαράς σε ρόλο Καραμανλή, ο Μιχελάκης σε ρόλο Ρουσόπουλου, στις πλάτες και τις ατάκες o μοναδικός Γιώργος Καρατζαφέρης. Με δραχμή ή με ευρώ στη στενή ούτε λεπτό, της Δικαιοσύνης Μάκη νοητέ κι Αγαπούλα εσύ δοξαστική, μη παρακαλώ σας μη λησμονάτε τη χώρα μου.

old-boy
Δες και αυτό...

Βιομηχανικό παιδί...

Βιομηχανικό παιδί...
Νομίζω είμαι βιομηχανικό παιδί εγκλωβισμένο σε κήπους με ξεριζωμένους λωτούς, αγριολεμονιές και τριαντάφυλλα που αρνούνται να μεγαλώσουν. Υπάρχουν τέτοια, τριαντάφυλλα νάνοι.

Nueva Cosmo

Nueva Cosmo
Δεν είχες αλλάξει. Είχες απλά πάει σε άλλο τόπο. Σαν να αγνοούσες γύρω σου το ρουν της πόλης, τη φασαρία, εσύ ο πάντα άνθρωπος της εξοχής, που δεν την άντεχες καν, ούτε για μια ζωή, ούτε για μια στιγμή. Και κάπνιζες

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κανονικότητα και το παράλογο του κόσμου, πολύ λεπτή και άκρως επικίνδυνη, να την δεις, να την κατανοήσεις και τελικά να την περάσεις χωρίς να σε καταπιεί στο χάος της.

Μικρή ιστορία Κυριακής

Μικρή ιστορία Κυριακής
Τα πιο ωραία μπαρ του κόσμου, είναι αυτά που δεν πήγα ακόμη. Δεν ξέρω πόση νεότητα πρέπει να ξοδευτεί ακόμη σε ωραίες, ξύλινες, στοργικές μπάρες, με λευκά ποτά και μαύρες μπύρες από την Ιρλανδία,

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού, ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club

"Μην προσπαθείς"

"Μην προσπαθείς"
Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1994 από Λευχαιμία στην Αμερική, μια χώρα που ποτέ δεν αγάπησε, γιατί και αυτή ποτέ δεν τον αγάπησε.

Ο γιος των Κράμερ

Ο γιος των Κράμερ
Οι απορίες μου εξαντλούνται σε χαζά ερωτήματα, πχ. τι απέγινε το πιτσιρίκι που έπαιζε στο Κράμερ εναντίον Κράμερ, γιατί ήταν όμορφο και με κάνει να αναρωτιέμαι.

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)
Η διαλεκτική του Χέγκελ, που τόσο τον γοήτευσε στα νεανικά του χρόνια, στάθηκε η αφορμή για την ιστορικά διαρκώς αναθεωρήσιμη φιλοσοφία του, αυτός ο οποίος πρώτος απέρριψε

Το καλύτερο app που βρήκα

Το καλύτερο app που βρήκα
Το καλύτερο μακράν I-phone app, που έχω ανακαλύψει είναι το Urban Dictionary γιατί εκτός από το ότι είναι πολύ αστείο και με μοναδικούς ορισμούς, μαθαίνεις απίστευτη slag

What Art Would You Like To See Before You Die?

What Art Would You Like To See Before You Die?
Μπορεί η τελευταία επιθυμία να είναι και η σημαντικότερη στην ζωή ενός ανθρώπου, αν και προσωπικά πιστεύω ότι η επιθυμία που εκπληρώνεται πριν το τέλος, είναι η λιγότερο ικανή να προσφέρει ευτυχία.

Casablanca...

Casablanca...
Έβαλα ταινία. Καζαμπλάνκα. Μυθική με ατελείωτους σακατεμένους έρωτες. Θα την κοίταζα αλλά χθες, ήταν μια μεγάλη νύχτα που άκουσα πολλά πουλιά. Κάποτε ξύπναγα χαράματα
Από το Blogger.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget