Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

Η νέα, trendy βία....



Αυτό που κυρίως με σοκάρει στο βίντεο της Ομόνοιας [όπου οι αστυνομικοί βάζουν δυο νεαρά παιδιά που συνέλαβαν να χαστουκίζουν το ένα το άλλο], είναι εκείνος που καθόταν και τραβούσε το βίντεο. Και μετά το έστειλε στους συναδέλφους του να διασκεδάσουν. Την πώρωση των μπάτσων με τη βία την καταλαβαίνω μέσα από αυτόν, όχι μέσα από εκείνον που χτυπάει με το γκλομπ τους δυο κλέφτες.

Βλέπω πολλά άρρωστα ελληνικά βιντεάκια στο ίντερνετ τον τελευταίο καιρό. Σεξουαλικά, ξυλοδαρμούς, νοσηρές πλάκες, χουλιγκάνικα, ρατσιστικά… Ανέκαθεν ήξερα ότι είμαστε ράτσα βίαιη και βάναυση (μην ξεχνάμε, μεγάλωσα στην αθάνατη ελληνική επαρχία του '60, με όλα τα σκυλιά αμολημένα, δίχως καν τη φενάκη των politically correct), τώρα το βλέπω κιόλας. Τώρα μου το δείχνουν, υπερήφανα, οι ίδιοι οι Ελληνάρες. Καγχάζοντας. Σπάζοντας πλάκα.
Σ’ ένα πορνογραφικό σάιτ τρεις φίλοι στη Θεσσαλονίκη «παίρνουν παρτούζα» μια φίλη τους. Ένας τραβάει με το κινητό. Σχεδόν φτύνει ο ένας τον άλλο. Σχεδόν μισεί ο ένας τον άλλο. Δεν υπάρχει ευχαρίστηση −υπάρχει σαδισμός, ένα παθητικό βούλιαγμα– στα λόγια, στις στάσεις, στην πόζα. Τέσσερα κομμάτια κρέας που χτυπιούνται μεταξύ τους.
Σε άλλο σάιτ, κάποιοι γρονθοκοπούν «έναν μαλάκα». Σ’ ένα σχολείο. Τον στριμώχνουν σε μια αυλή και τον φλομώνουν. «Αδέρφω, μαλάκα, μπάζο κ.λπ.». Ο πιο ψύχραιμος κάθεται παράμερα και τραβάει με το κινητό. Ο ιστορικός του μέλλοντος.
Στα σάιτ των χούλιγκαν, τα βίντεο των ξυλοδαρμών, (που αποβαίνουν και θανατηφόροι) είναι καθαρή σκοποφιλία, απευθύνονται σε ηδονοβλέπτες. Εφαρμοσμένο Fight Club με αθλητικό άλλοθι.
Δεν είναι καινούργια φαινόμενα. Αυτή η κοινωνία έχει χτιστεί πάνω στη βία. Πάνω στη θηριωδία της αγέλης (που μεταμφιέζεται και μετεξελίσσεται σε παρέα, κλίκα, κόμμα κ.λπ.). Ιδίως έχει χτιστεί πάνω στην κατακραυγή των αδυνάτων, το κυνήγι τους, την εξόντωσή τους. Ανέκαθεν, η απαθής, μεθυσμένη, βασιλεμένη πλειοψηφία διασκεδάζει με τους πεσμένους ανθρώπους: τους πιλατεύει με ένα γκλομπ, για να δει πόσο αντέχουν να ζουν. Τους βασανίζει χάριν παιδείας, όπως τα παιδάκια βγάζουν τα φτερά μιας παγιδευμένης μύγας. «Για πλάκα!».
Από μια άποψη είναι καλό που ο πιο πωρωμένος της παρέας, αυτός που έχει χορτάσει βία και βαριέται να συμμετέχει, τραβάει βιντεάκια και τα βάζει στο ίντερνετ. Για να μην ξεχνιόμαστε. Για να νομίζουμε ότι ο κόσμος έχει αλλάξει, επειδή αλλάξαμε την επίπλωση του living room. Δεν ζούμε στην πόλη που ευαγγελιζόμαστε. Η Αθήνα κι ο κόσμος μας είναι ακόμα ένας κόσμος άγριος, απολίτιστος και θηριώδης –μεταμφιεσμένος κάτω από μοντέρνους μανδύες. Μη σας παραπλανά η ελευθεριότητα στο Γκάζι, ορισμένες κατακτήσεις στην Τέχνη, το Κέντρο με την παραπλανητική ευμάρεια. Στρίβεις στη γωνία και οι μπάτσοι παίζουν με τους ανθρώπους όπως η γάτα με το ημιθανές ποντίκι. Η μισαλλοδοξία μαίνεται. Η επιθετική βλακεία, επίσης. Η τηλεόραση θρέφει και συντηρεί τους νέους flatliners. Στα σχολεία εκτρέφονται οι νέοι Ελληνάρες, οι νέοι μπάτσοι, οι νέοι ρατσιστές. Τα νέα, trendy σκατά του ίντερνετ είναι δικό τους έργο, κατά βάση.
Έχω μια φυσική απέχθεια σε τέτοια φαινόμενα. Διότι έχω υποστεί πολύ κυνηγητό και πολλή βία. Δεν κλαίγομαι πια –μεγάλωσα, επιβίωσα. Αλλά το γεγονός ότι μισός αιώνας πέρασε αφότου γεννήθηκα κι ακόμα βλέπω να επαναλαμβάνονται οι άρρωστες χοντροκοπιές της παιδικής μου ηλικίας, με αποκαρδιώνει.
Τι μπορεί να αλλάξει την μπερδεμένη φύση του ανθρώπου; Νόμιζα η Τέχνη. Η καλοσύνη. Το να μάθεις να εξηγείς.
Ας κάνουμε ό,τι μπορούμε.

stolifo

Δες και αυτό...

Βιομηχανικό παιδί...

Βιομηχανικό παιδί...
Νομίζω είμαι βιομηχανικό παιδί εγκλωβισμένο σε κήπους με ξεριζωμένους λωτούς, αγριολεμονιές και τριαντάφυλλα που αρνούνται να μεγαλώσουν. Υπάρχουν τέτοια, τριαντάφυλλα νάνοι.

Nueva Cosmo

Nueva Cosmo
Δεν είχες αλλάξει. Είχες απλά πάει σε άλλο τόπο. Σαν να αγνοούσες γύρω σου το ρουν της πόλης, τη φασαρία, εσύ ο πάντα άνθρωπος της εξοχής, που δεν την άντεχες καν, ούτε για μια ζωή, ούτε για μια στιγμή. Και κάπνιζες

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κανονικότητα και το παράλογο του κόσμου, πολύ λεπτή και άκρως επικίνδυνη, να την δεις, να την κατανοήσεις και τελικά να την περάσεις χωρίς να σε καταπιεί στο χάος της.

Μικρή ιστορία Κυριακής

Μικρή ιστορία Κυριακής
Τα πιο ωραία μπαρ του κόσμου, είναι αυτά που δεν πήγα ακόμη. Δεν ξέρω πόση νεότητα πρέπει να ξοδευτεί ακόμη σε ωραίες, ξύλινες, στοργικές μπάρες, με λευκά ποτά και μαύρες μπύρες από την Ιρλανδία,

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού, ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club

"Μην προσπαθείς"

"Μην προσπαθείς"
Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1994 από Λευχαιμία στην Αμερική, μια χώρα που ποτέ δεν αγάπησε, γιατί και αυτή ποτέ δεν τον αγάπησε.

Ο γιος των Κράμερ

Ο γιος των Κράμερ
Οι απορίες μου εξαντλούνται σε χαζά ερωτήματα, πχ. τι απέγινε το πιτσιρίκι που έπαιζε στο Κράμερ εναντίον Κράμερ, γιατί ήταν όμορφο και με κάνει να αναρωτιέμαι.

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)
Η διαλεκτική του Χέγκελ, που τόσο τον γοήτευσε στα νεανικά του χρόνια, στάθηκε η αφορμή για την ιστορικά διαρκώς αναθεωρήσιμη φιλοσοφία του, αυτός ο οποίος πρώτος απέρριψε

Το καλύτερο app που βρήκα

Το καλύτερο app που βρήκα
Το καλύτερο μακράν I-phone app, που έχω ανακαλύψει είναι το Urban Dictionary γιατί εκτός από το ότι είναι πολύ αστείο και με μοναδικούς ορισμούς, μαθαίνεις απίστευτη slag

What Art Would You Like To See Before You Die?

What Art Would You Like To See Before You Die?
Μπορεί η τελευταία επιθυμία να είναι και η σημαντικότερη στην ζωή ενός ανθρώπου, αν και προσωπικά πιστεύω ότι η επιθυμία που εκπληρώνεται πριν το τέλος, είναι η λιγότερο ικανή να προσφέρει ευτυχία.

Casablanca...

Casablanca...
Έβαλα ταινία. Καζαμπλάνκα. Μυθική με ατελείωτους σακατεμένους έρωτες. Θα την κοίταζα αλλά χθες, ήταν μια μεγάλη νύχτα που άκουσα πολλά πουλιά. Κάποτε ξύπναγα χαράματα
Από το Blogger.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget