Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Η δύναμη του παραδοσιακού γκανγκστερισμού...

Πώς να έχει αίσθηση δικαιοσύνης και ανθρώπινων δικαιωμάτων, ένα κράτος συνονθύλευμα φυλών, ένα κράτος που το ενεργητικό του!!! έχει να παρουσιάσει μόνο εγκλήματα, καταπίεση, υποστήριξη της φαυλότητας, της αυθαιρεσίας, του αυταρχισμού,
της εξόντωσης λαών, της διάλυσης καθεστώτων, της παρέμβασης στη ζωή όλων των ανθρώπων της γης;

Την συμπεριφορά αυτή δεν την επισημαίνω εγώ, την επισήμανε πριν από πολλά χρόνια, το 1966, ο γερουσιαστής Ουίλλιαμ Φουλμπράϊτ, στο βιβλίο του “The arrogance of power”,  -Η αλαζονεία της δύναμης-  στο οποίο γράφει:  “…Όταν ένα Έθνος είναι ισχυρό αλλά υστερεί σε αυτοπεποίθηση, θα φερθεί μάλλον κατά τρόπο επικίνδυνο, όχι μόνο για το ίδιο, αλλά και για τα άλλα έθνη. Αρνείται να κάνει λάθος, πρέπει να κερδίσει κάθε διένεξη, όσο ασήμαντη κι αν είναι. Αργά αλλά σταθερά, η Αμερική παρουσιάζει ενδείξεις αυτής της αλαζονείας της εξουσίας, η οποία έχει πλήξει, έχει αποδυναμώσει, και σε πολλές περιπτώσεις, έχει καταστρέψει μεγάλα έθνη στο παρελθόν. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, δεν στεκόμαστε στο ύψος της υπόσχεσης και της ιδιότητάς μας, ως πολιτισμένου παραδείγματος, για τον υπόλοιπο κόσμο…”.

Με τα στοιχεία αυτά, πώς μπορεί να πρυτανεύσει το δίκαιο και πώς είναι δυνατόν να έχει κάποιος πολίτης εμπιστοσύνη ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη;

Για λόγους που δεν πείθουν ούτε τους παλιούς Ζουλού της Νότιας Αφρικής, συνέλαβαν και χωρίς διαδικασία, ή μάλλον, με συνοπτική και απαράδεκτη για σύγχρονο κράτος διαδικασία, εκτέλεσαν στην κυριολεξία, έναν άνθρωπο, που φαίνεται, δεν υποτάχτηκε στις θελήσεις τους και αποκάλυψε την ύπαρξη του τραγικού τους προβλήματος. Της ύπαρξης τεραστίου δημοσίου χρέους και της κυκλοφορίας χρήματος χωρίς το αναγκαίο αντίκρισμα.

Με φληναφήματα, με ύθλους, με αχαρακτήριστο ετσιθελισμό, ποδοπατώντας κάθε δικαίωμα που απορρέει από το διεθνές δίκαιο, που ρυθμίζει τις σχέσεις των κρατών και των Υπηρεσιών που τα εκπροσωπούν, αφαιρώντας τη διπλωματική εγγύηση από τον επικεφαλής του ΔΝΤ, με μία αστεία και υποτιμητική για το ίδιο το αμερικανικό έθνος κατηγορία, κατακρεούργησαν την ηθική, κοινωνική, πολιτική και σωματική ακόμα ύπαρξη του Ντομινίκ Στρος-Καν, κατά τη μέθοδο που εφάρμοσαν στο Μάϊ Λάϊ όπου κατακρεούργησαν όλους τους κατοίκους του χωριού εκείνου. Με την ίδια μέθοδο, κατακρεούργησαν τον Πρόεδρο της Χιλής Σαλβαδόρ Αλλιέντε, όπως και με την ίδια μέθοδο κατακρεούργησαν και τον Πρόεδρο του Ιράκ Σαντάμ Χουσεϊν.

Κανένας από τους εγκληματίες πολέμου της Αμερικής, ούτε εκείνοι που έριξαν τις βόμβες στην Ιαπωνία, ούτε εκείνοι που εξόντωσαν χιλιάδες ανθρώπων στην Κορέα, ούτε εκείνοι που εξόντωσαν εκατομμύρια Βιετναμέζικου λαού, ούτε εκείνοι που κατέστρεψαν το Ιράκ, ούτε εκείνοι που κατέστρεψαν την πρώην Γιουγκοσλαβία, δεν παραπέμφθηκε ποτέ σε δικαστήριο εγκληματιών πολέμου να δικαστεί για τα εγκλήματα που διέπραξε.

Ο Ντομινίκ Στρος-Καν, μισείται στην Ελλάδα από μία ομάδα απαίδευτων και μη εχόντων τα πνευματικά προσόντα να χωρήσουν σε πολιτική ανάλυση, για το ποιος φταίει για την κατάσταση στην Ελλάδα. Θεωρούν ότι, είναι υπεύθυνος για την καταστροφή. Δεν τους αφήνει ο φανατισμός και ο κομματικός δαλτωνισμός, να ιδούν τα γεγονότα που εκτυλίχτηκαν λίγο πιο πέρα από τη μύτη τους. Τον τραπεζίτη Στρος-Καν τον κάλεσαν σε βοήθεια, χωρίς να τη χρειαζόμαστε, ο κ. Γιώργος Παπανδρέου και ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Ο διεθνής τραπεζίτης ανταποκρίθηκε, ασφαλώς, με το αζημίωτο. Αλλά, μήπως και αυτοί που τον κάλεσαν, ήταν με το αζημίωτο;

Δεν ενδιαφέρομαι για την τύχη του προσώπου. Αν διέπραξε αδίκημα να τιμωρηθεί. Πώς αποδεικνύεται, όμως, στην προκειμένη περίπτωση, το αδίκημα; Ποίοι ήταν μάρτυρες; Ποίοι και πώς και πότε κατέθεσαν ως αυτόπτες ή αυτήκοες μάρτυρες; Η κατάθεση μίας καμαριέρας ξενοδοχείου στην Αμερική έχει τόση δύναμη και τόση αποδεικτική ισχύ, ώστε να εξοντώνεται μία προσωπικότητα διεθνούς κύρους; Υπάρχει υγιής νους που μπορεί να δεχθεί μία τέτοια κατάσταση, μία τέτοια εξήγηση; Ποια είναι, τέλος πάντων, αυτή η τόσο ευνομούμενη χώρα που δεν δέχεται και δεν συγχωρεί καμία παρανομία;

Μπορεί να διεκδικεί δάφνες δικαιοσύνης, ισοπολιτείας, ανθρώπινων δικαιωμάτων, μία χώρα που καθημερινώς βουλιάζει στο τέλμα της παρανομίας, του εγκλήματος, της αυθαιρεσίας, της καταπίεσης, μία χώρα που υποφέρει από όλες τις πληγές των Φαραώ; Μπορεί αυτή η χώρα να έχει ως έμβλημα το ξίφος της προστασίας και τον ζυγό της δικαιοσύνης; Έχει αυτή η χώρα τέτοιο ηθικό δικαίωμα; Τι δίδαξε στους λαούς στα διακόσια χρόνια που είναι οργανωμένο, ας πούμε, κράτος; Δίδαξε γκαγκστερισμό, δίδαξε βία, δίδαξε αρπαγή, δίδαξε διαφθορά, δίδαξε τη σημερινή παρακμή.

Από αυτή τη χώρα προήλθαν όλα τα στοιχεία της σήψης της σημερινής κοινωνίας και αυτή η χώρα θέλει τον αφανισμό μας. Γιατί, οι πολιτικοί της, το μόνο που γνωρίζουν είναι: όταν οι πρόγονοί μας, οι Έλληνες, ζούσαν στον πολιτισμό, οι δικοί τους πρόγονοι ζούσαν ως ανθρωποφάγοι. Όταν οι Έλληνες διέδιδαν στα πέρατα του κόσμου, τις επιστήμες, τις τέχνες, τον πολιτισμό, την παλικαριά και τον ηθικό βίο, οι δικοί τους πρόγονοι, ζούσαν ως τρωγλοδύτες και ασπάλακες μέσα στο σκοτάδι. Πώς να γίνουν σήμερα πιστευτοί ότι, οι νόμοι τους στοχεύουν στην υποστήριξη των πολιτών αδιακρίτως και η δικαιοσύνη τους αποδίδεται χωρίς καμία σκοπιμότητα;

Όχι. Δεν πιστεύουμε. Και δεν πιστεύουμε, διότι η Αμερική έχασε την έξωθεν καλή μαρτυρία. Η σήψη της κοινωνίας της αναδίδει αναθυμιάσεις που φθάνουν σ’ όλον τον κόσμο. Τουλάχιστον, στον πολιτισμένο κόσμο.

Νικόλαος Κουτσουκάλης

αἰεν ἀριστεύειν
Δες και αυτό...

Βιομηχανικό παιδί...

Βιομηχανικό παιδί...
Νομίζω είμαι βιομηχανικό παιδί εγκλωβισμένο σε κήπους με ξεριζωμένους λωτούς, αγριολεμονιές και τριαντάφυλλα που αρνούνται να μεγαλώσουν. Υπάρχουν τέτοια, τριαντάφυλλα νάνοι.

Nueva Cosmo

Nueva Cosmo
Δεν είχες αλλάξει. Είχες απλά πάει σε άλλο τόπο. Σαν να αγνοούσες γύρω σου το ρουν της πόλης, τη φασαρία, εσύ ο πάντα άνθρωπος της εξοχής, που δεν την άντεχες καν, ούτε για μια ζωή, ούτε για μια στιγμή. Και κάπνιζες

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)

Για τον Φ.Κάφκα (1883-1924)
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κανονικότητα και το παράλογο του κόσμου, πολύ λεπτή και άκρως επικίνδυνη, να την δεις, να την κατανοήσεις και τελικά να την περάσεις χωρίς να σε καταπιεί στο χάος της.

Μικρή ιστορία Κυριακής

Μικρή ιστορία Κυριακής
Τα πιο ωραία μπαρ του κόσμου, είναι αυτά που δεν πήγα ακόμη. Δεν ξέρω πόση νεότητα πρέπει να ξοδευτεί ακόμη σε ωραίες, ξύλινες, στοργικές μπάρες, με λευκά ποτά και μαύρες μπύρες από την Ιρλανδία,

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...

Βγες μ΄ένα κορίτσι που δεν διαβάζει...
Βγες ραντεβού με ένα κορίτσι που δεν διαβάζει. Ανακάλυψε την στη μελαγχολική ζοφερότητα ενός μπαρ του συρμού, ή στο καπνισμένο, ιδρωμένο και αλκοολούχο χώρο ενός club

"Μην προσπαθείς"

"Μην προσπαθείς"
Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι, πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1994 από Λευχαιμία στην Αμερική, μια χώρα που ποτέ δεν αγάπησε, γιατί και αυτή ποτέ δεν τον αγάπησε.

Ο γιος των Κράμερ

Ο γιος των Κράμερ
Οι απορίες μου εξαντλούνται σε χαζά ερωτήματα, πχ. τι απέγινε το πιτσιρίκι που έπαιζε στο Κράμερ εναντίον Κράμερ, γιατί ήταν όμορφο και με κάνει να αναρωτιέμαι.

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)

Karl Marx (μικρή αναφορά για μια επέτειο)
Η διαλεκτική του Χέγκελ, που τόσο τον γοήτευσε στα νεανικά του χρόνια, στάθηκε η αφορμή για την ιστορικά διαρκώς αναθεωρήσιμη φιλοσοφία του, αυτός ο οποίος πρώτος απέρριψε

Το καλύτερο app που βρήκα

Το καλύτερο app που βρήκα
Το καλύτερο μακράν I-phone app, που έχω ανακαλύψει είναι το Urban Dictionary γιατί εκτός από το ότι είναι πολύ αστείο και με μοναδικούς ορισμούς, μαθαίνεις απίστευτη slag

What Art Would You Like To See Before You Die?

What Art Would You Like To See Before You Die?
Μπορεί η τελευταία επιθυμία να είναι και η σημαντικότερη στην ζωή ενός ανθρώπου, αν και προσωπικά πιστεύω ότι η επιθυμία που εκπληρώνεται πριν το τέλος, είναι η λιγότερο ικανή να προσφέρει ευτυχία.

Casablanca...

Casablanca...
Έβαλα ταινία. Καζαμπλάνκα. Μυθική με ατελείωτους σακατεμένους έρωτες. Θα την κοίταζα αλλά χθες, ήταν μια μεγάλη νύχτα που άκουσα πολλά πουλιά. Κάποτε ξύπναγα χαράματα
Από το Blogger.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget